Nog een vervolg.
\nEen paar dagen geleden had ik een droom die gaat over het perspectief van de ziekte van mijn vrouw, Hanneke, en de gevolgen die dit perspectief heeft voor onze verhouding en alsof dat nog niet genoeg is voegt de droom daar nog een lichtende boodschap aan toe. De droom zegt om te beginnen: \u2018Maak je geen illusies, dit is het ziekteverloop, hier gaat het naar toe, onafwendbaar.\u2019 En dan, net wanneer de noodlotstekening compleet lijkt te zijn, komt er een plotwending, waardoor alles opeens toch in een ander licht komt te staan.<\/p>\n
Nu de droom. Ik droomde dat Hanneke verliefd was geworden op de kapitein van een luchtschip dat zich ergens hoog in de hemel bevond en dat de liefde wederzijds was. Zij keek steeds omhoog of zij hem daar ergens kon zien.
\nIk stond erbij en ik keek ernaar. Nuchter en verdrietig tegelijk. Ik was in het begin even jaloers geweest op hun liefde, maar die jaloezie loste snel op. Het was zo, er was geen schuld. Ik nam het haar niet kwalijk, ik was ook niet boos of somber, maar ik voelde mij wel eenzaam en verlaten. Hoe moest ik verder leven? Het was mij duidelijk dat zij de kapitein niet zou opgeven, wat ik ook probeerde, en ik merkte aan alles dat haar aandacht voor mij afnam.
\nToen wierp de kapitein van bovenuit een soort touwladder omlaag. Hanneke klom omhoog en de kapitein trok tegelijkertijd de touwladder met rukjes omhoog. Zij verdween uit het zicht. Enige tijd later vernam ik dat zij zich van mij had laten scheiden en dat zij daarboven was getrouwd met de kapitein van het luchtschip. Ik stond in mijn eentje hier beneden. Ik voelde mij verlaten \u2013 dat is het beste woord. Ik vroeg mij af of ik nu een nieuwe vrouw moest zoeken. Moest? Ik zou wel zien.
\nEn toen gebeurde er iets merkwaardigs: ik wist dat zij daarboven was met die andere man, dat zij daar gelukkig was met hem en ik gunde het haar. Meer dan dat: het drong tot mij door dat zij de liefde had gevolgd en dat dit het enig juiste was. Ik kon geen bruiloftscadeautje sturen, maar ik wilde het wel.<\/p>\n
Een bovenmenselijke prestatie, in ieder geval een bovenhanselijke prestatie, maar daarom niet minder waarachtig. Ik ervoer in de droom en ook daarna dat mijn reactie geheel in orde was en dat er geen sprake was van dat soort slijmerige hoogmoedige spiritualiteit, waarbij je zegt dat je blij bent voor de ander terwijl je hem of haar het liefst zou wurgen. Daarom ga ik er vanuit dat dit een Zicht-droom was, een droom die mij de waarheid liet zien, onversluierd door persoonlijke belangen en geconditioneerde reacties. Ik vertelde de droom aan Hanneke. Dat was een ontroerende gebeurtenis. We keken elkaar aan en waren samen in ons verdriet. Verdriet waarover? Want er was geen afstand. Zij was nu toch niet daarboven?! En toch was er het weten van het afscheid van zoveel. Zij gaat de lucht in, zij wordt ijler en ijler, onderweg omhoog naar haar kapitein, die natuurlijk Herr Doktor Alzheimer is. Dat is werkelijkheid. Zij gaat. En zij wordt omhooggetrokken. Ik kan haar niet vasthouden. Zij kan niet blijven. Ik heb een jaar of 15 geleden een boekje geschreven, getiteld Het lot & de liefde<\/em>, waarin de centrale boodschap is dat wij mensen allen getekend worden door het lot, ons te verhouden hebben tot de onveranderlijke gegevenheden van het bestaan, maar dat het lot uiteindelijk machteloos is en wordt omgezet tot iets volkomen anders wanneer het de liefde als antwoord ontmoet. Ik vind dat een mooi boekje, een van mijn mooiste boeken, maar ik zie nu, mede door de droom, dat er op dat boekje nog een vervolg geschreven kan worden, getiteld De liefde & de liefde<\/em>. Het is geen noodlotsverhaal, maar een liefdesverhaal. Het is niet alleen een vreselijke ziekte die haar het aardse bestaan van tijd en ruimte doet verlaten, het is ook het precies juiste \u2013 de liefde die de sterren doet bewegen. En ik sta daar niet alleen eenzaam beneden op de grond, ik gun haar ook haar nieuwe huwelijk. Ik zie dat het goed is. Hoe onbegrijpelijk dat ook is voor de man die wil dat zij er voor hem is. Het is haar weg, haar liefdesweg. Die draait niet om mij. Dat maakt de droom mij duidelijk en dat maakt zij mij duidelijk.<\/p>\n Men zegt: Onze Lieve Heer heeft rare kostgangers. Dat is ontegenzeggelijk op haar en op mij van toepassing. Maar terwijl ik dit aan het schrijven ben, hoor ik voortdurend op de achtergrond: Onze Lieve Heer trekt zijn kinderen tot zich, ieder op zijn eigen wijze.<\/p>\n <\/p>\n
\nEen Zicht-droom spreekt waarheid. Deze waarheid vraagt erom gerealiseerd te worden in het waakbestaan, zodat het handelen op geen enkele wijze meer los komt te staan van het ten diepste besefte. Een eerste stap hierbij is vaak het vertellen van de Zicht-droom. Zo kan het besefte in meditatie worden voortgezet.[1]<\/a><\/p>\n
\nEn toen, terwijl wij zo samen zaten en er over spraken, vooral over het einde van de droom, dat ik het haar voluit gunde, begreep ik opeens (zoals ik zo vaak in mijn leven iets pas heb begrepen wanneer ik het Hanneke, mijn meditatiegenoot, vertelde) dat het niet alleen het lot was dat zij daar omhoog ging.<\/p>\n
\nWant mijn vrouw gaat daar die touwladder niet op, omdat zij door het lot wordt gedwongen, maar uit liefde. Dat zegt de droom met nadruk.<\/p>\n