Verder dan licht kan ik niet denken. Waar denken zicht wordt, is licht het laatste wat ik zie. Het licht van het begin, het licht van het eind, het licht in de dingen.<\/p>\n
Dit is niet iets dat ik geloof, het is wat ik zie.
\nHet is niet een levensbeschouwelijke opvatting. Het is ook niet een ethische opvatting. Ik bedoel niet dat de dingen eigenlijk, in de kiem, goed zijn of uiteindelijk goed worden. Ik bedoel er niets anders mee dan dat ik zie dat ze zo zijn. Licht. Uiteindelijk, om te beginnen, nu.
\nEn dat uiteindelijk, om te beginnen en nu is maar heel even mijn uiteindelijk, mijn om te beginnen en mijn nu.<\/p>\n
De ervaring een op zichzelf staand wezen te zijn, een afgescheiden en middelpuntig \u2018ik\u2019, lost op in het licht.
\nEen bevrijdend besef zet in wanneer het licht wordt waargenomen als tegemoetkomende Hulp \u2013 als het universele oplosmiddel waarin alle individuele bestaan zijn houvast mag verliezen en zich toevertrouwt. Dit besef wordt onmiddellijke realisatie wanneer niet alleen het licht als tegemoetkomende Hulp wordt waargenomen, maar de waarneming zelf licht blijkt te zijn.<\/p>\n
Licht is de natuurlijke staat. Verduistering (en het daarmee gepaard gaande afgescheiden persoonlijke bewustzijn) is de uitzonderlijke situatie.<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Verder dan licht kan ik niet denken. Waar denken zicht wordt, is licht het laatste wat ik zie. Het licht van het begin, het licht van het eind, het licht in de dingen. Dit is niet iets dat ik geloof,…<\/span><\/p>\n