Nu ik heb geschreven over het licht dat ik zie, moet ik, eerlijk is eerlijk, ook spreken over het mes van de chirurg \u2013 de onmetelijke liefde waarmee hij het mes hanteert en de ontzetting, wanneer de huid geen bescherming blijkt te bieden en het onderliggende weefsel onverdoofd wordt doorsneden. Het is per slot van rekening herfst en de winter komt er weer aan.
\nDe donkere dagen voor Kerstmis. En laten we wel wezen: ook daarna duurt het nog eindeloos. De horlogemakers zeggen dat de dagen eind december weer langer worden, zo staat het in de boeken, maar de ziel weet wel beter. Ook al is de geboorte van het licht een feit, de herkenning van het licht vraagt een eeuwigheid.<\/p>\n
Het is het oude liedje. Een psalm. Een klaaglied en een loflied op de tweekantige werkelijkheid. Een ode aan de liefdeskracht die alles doortrekt en omvat. En een voorzichtig eerbetoon aan Gods tanden die alles vermalen.
\nHet hoort bij elkaar. Het is niet te scheiden. Wie niet sterft voordat hij sterft, die verderft wanneer hij sterft. En wie niet het leven volledig leeft, alles proeft, het bittere, het zoute, het zure en het zoete, die wordt door het vermedene omsloten. Voor minder doen we het niet. De weg van de liefde voert door de angst en in de verschrikking worden we geopend voor de liefde.<\/p>\n
*<\/p>\n
Mijn dochter Anna sprak gisteren naar aanleiding van haar nieuwe boek (Anna Myrte Korteweg, De Revolutie van het Hart<\/em>, uitg. Juwelenschip) over evolutie en revolutie. Evolutie van de mensheid en de noodzakelijke revolutie van de mens, wil hij deelnemen aan de evolutie van het grotere weefsel. Evolutie is een belofte, revolutie is een opgave. Evolutie is het proces waaraan we onderhevig zijn, de stroomrichting van de rivier naar zee. Revolutie is het wringen om vrij te komen van oude gewoonten en gehechtheden. Evolutie vraagt om vertrouwen en toevertrouwen, ingeschakeld in de liefdevolle openbaring. Revolutie vraagt om offeren van het vertrouwde, toevertrouwen aan het onbekende en onvergelijkbaar zijn. Dit is mijn samenvatting.<\/p>\n Ik hoor haar spreken en denk: het is mogelijk. Ik weet daar niets van: van de evolutie van het geheel. Is het nu beter dan het was? Wordt het beter dan het is? Ik zie het niet, maar daarin is mij ook nooit inzicht geschonken. Ik moet het doen met wat ik zie: het licht, de tegemoetkomende liefde, de onmogelijke genezing die ik steeds weer gerealiseerd zie worden in deze wereld die mijn wereld is. Maar ik moet het ook doen met het lijden en de verduistering, die ik zie als een werkelijkheid \u2013 in ieder geval voor degene die lijdt en verduisterd is. Kan het lijden in een totale genade-uitstorting worden opgeheven? Of is het lijden voor iedereen de eigen poort, unieke weg van doorgang, waarin hij van hart tot hart mag komen met de onmetelijke? Nog een laatste gedachte: misschien draag ik zo mijn steentje bij aan de evolutie waarover mijn dochter spreekt? Het is mogelijk. Het is ook mogelijk dat er helemaal geen sprake is van evolutie. <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nu ik heb geschreven over het licht dat ik zie, moet ik, eerlijk is eerlijk, ook spreken over het mes van de chirurg \u2013 de onmetelijke liefde waarmee hij het mes hanteert en de ontzetting, wanneer de huid geen bescherming…<\/span><\/p>\n
\nDat laatste zie ik en ik geloof dat mijn dochter het eerste ziet, want zij is geen bedriegster en zij heeft een liefdevol zicht. Maar ach, zij is zo jong, en misschien hoopt zij te sterk. Dat is vader die spreekt, want echt ik weet het niet. En het gaat mij verder ook niet meer aan. Er ligt genoeg op mijn bord. Dank u, Heer.<\/p>\n
\nHet is merkwaardig om visionair te zijn en kijkend in een bepaalde richting niets te zien.
\nMijn opdracht. Mijn talent. Mijn beperking.<\/p>\n