Vannacht droomde ik dat ik viel. Even daarvoor was ik waarschijnlijk (want daarvan herinnerde ik mij niets) gestruikeld en nu viel ik. Nee, ik was niet de enige die viel: wij vielen. Er was nog iemand naast mij die ook viel. Wij vielen in het donker. Er was nergens licht. Ik dacht: \u2018Neerkomen, afslaan,\u2019 een oude judo-herinnering, maar ik kwam niet neer. De val was dieper dan ik had gedacht. Waren we in een trapgat gevallen? Ik bereidde mij voor om, zodra ik de grond raakte door te rollen \u2013 dat was mij al eerder, heel lang geleden, gelukt bij een val van een stenen trap \u2013 daar was ik toen zonder botbreuken vanaf gekomen. Maar het duurde langer, veel langer, dan een val van een trap. Dat betekende dat ik, wanneer ik de grond zou raken, mijn val niet meer zou kunnen breken. Ik viel nu al te lang en de snelheid was te hoog. Ik zag beelden voor mij van mensen die omlaag stortten uit de Twin Towers, 9\/11. Ik zou te pletter vallen, dood. Dat was zeker. Nee, niet ik, wij. Wij. Die ander was daar ook. Ergens naast mij. Mijn handen zochten in het duister die ander. Ik wilde hem of haar aanraken, zijn of haar handen pakken. Niet omdat ik bang was, want ik was niet meer bang. Het was totaal stil. Ook niet omdat ik hulp zocht, nee, ik strekte mijn handen uit om hulp te geven \u2013 om te troosten \u2013 steun voor de angst als die er was. We vielen in de nacht. Een stem zei: \u2018Morgen zal ik met u in het paradijs zijn.\u2019 Was het mijn stem?<\/p>\n
Toen werd ik wakker. Middenin de nacht. Ik deed het licht aan en schreef de droom op.<\/p>\n
*<\/p>\n
Dat is wat je noemt een kerstdroom.
\nAlles is ten einde. Het licht is weg. En het bestaan is \u00e9\u00e9n val naar de dood toe. Er zijn geen trucs meer beschikbaar, hulpmiddelen die vroeger hebben gewerkt, geen verwachtingen van mooie pakketjes die je morgen kunt uitpakken, het is onherroepelijk de laatste ronde.
\nWaar deze realisatie daagt, besef van laatste werkelijkheid, onvoorzienbaar en toch naderbij snellend, zijn er twee mogelijkheden. In ieder geval in mijn universum, in mijn droom. Ik kan samenkrampen als op de stoel van de tandarts, mij afwenden, angst de god laten zijn van mijn wereld, mij afsluiten en mij richten op de pijn die komen gaat. En ik kan dat andere volgen, dat niets vastzet en zich altijd beweegt naar de ander, dat de ander kent en zich de ander herinnert, in voortdurend mededogen. Het mededogen dat niet oprijst, dat nergens door komt, maar dat is \u2013 dieper dan mijn herinneringen, dieper dan mijn ik-besef.<\/p>\n
Daar in die nacht is dat de hulp, gek genoeg. De hulp is niet dat ik word gered zoals ik ben, maar dat ik omlaag suizend voertuig ben voor de liefde. Net zoals mogelijkerwijs die ander naast mij zich los worstelt uit zijn of haar persoonlijke kramp en zich zonder enige baat mij toewendt \u2013 dat kleine stipje, dat zijn laatste moment hier tegemoet snelt.
\nEn dat, die toewending, in het duister, uit het duister, is het einde van de nacht. Het is de geboorte van het licht. Het is kerstmis.<\/p>\n
Tot slot is het opmerkelijk dat het kruiswoord is omgekeerd. Aan het kruis zegt Jezus tegen de \u2018goede moordenaar\u2019: \u2018Heden zult gij met mij in het paradijs zijn.\u2019 In mijn droom daarentegen zeg ik: \u2018Morgen zal ik met u in het paradijs zijn.\u2019
\nHet zijn de woorden van Jezus, die ik door mij heen laat gaan, die ik beaam en die ik uitspreek terug naar hem. Ik ben die \u2018goede moordenaar\u2019 en zijn woord, zijn voortdurende mededogen, is in mij ten slotte tot werkelijkheid geworden. Zoals dat de mogelijkheid is voor iedereen die erkent en beleeft dat het licht niet door het duister kan worden verslonden, zelfs niet door de dood.
\nDe kiem van dit besef, de geboorte van dit licht is kerstmis.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vannacht droomde ik dat ik viel. Even daarvoor was ik waarschijnlijk (want daarvan herinnerde ik mij niets) gestruikeld en nu viel ik. Nee, ik was niet de enige die viel: wij vielen. Er was nog iemand naast mij die ook…<\/span><\/p>\n