Toen Rabelais op sterven lag, zei hij: \u2018Je m\u2019en vais chercher un grand peut-\u00eatre\u2019 (Ik ga een groot misschien zoeken).
\nIk vertelde dit aan Hanneke. Haar reactie was: \u2018Ja, dat is het grote geheim, de grote verrassing. Sinterklaas is er niks bij.\u2019<\/p>\n
Nog voordat ik mijzelf zag en ik mij verloor in mijn spiegelbeeld, was daar de genade, is daar de genade. Niet als een toegift, maar als de draaggolf van het bestaan. Vanaf het eerste begin, terugkijkend herkenbaar, nu de klok luidend.<\/p>\n
Weleens een vogeltje in je hand gehad? Dan weet je hoe dat hartje bonst. Zo bonst mijn hartje binnen de hand die mij omvat.<\/p>\n
Het genadevolle zijn, waarin ik een kleur ben, even, een patroon in de stroom. Het genadevolle zijn waarin ik toebuigend naar de spiegeling mijzelf waarneem en het water vergeet. En het weer herinner en het ben. En het weer vergeet.
\nEn het niet kan vergeten. De genade van het eerste begin.<\/p>\n
De spiegel breekt, de zelfreflectie breekt wanneer het water wordt verlost uit zijn stilstand in die vijver en weer wordt opgenomen in de oneindige stroom. En is daar dan iets dat blijft, van die kleur, dat patroon, dat ik mijzelf noemde?
\nPeut-\u00eatre.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Toen Rabelais op sterven lag, zei hij: \u2018Je m\u2019en vais chercher un grand peut-\u00eatre\u2019 (Ik ga een groot misschien zoeken). Ik vertelde dit aan Hanneke. Haar reactie was: \u2018Ja, dat is het grote geheim, de grote verrassing. Sinterklaas is er…<\/span><\/p>\n