Regelmatig denk ik er nog aan terug, aan de lange wachtrijen in dat ziekenhuis in Duitsland. Alles was er saai en lelijk en alles duurde, zonder dat je er enig idee van had hoelang het nog zou duren. De muren waren grauwgroen, de deuren donkerbeige, de liften waren eigenlijk niet voor pati\u00ebnten, ik ontdekte al snel dat je beter de trap kon nemen. Je moest je eerst aanmelden, iedere keer opnieuw, bij een deur op de tweede verdieping, waar aan de buitenkant meestal een rood lampje brandde, om aan te geven dat je er niet in mocht. Voor die deur stond een rij mensen, er waren geen stoelen. In diezelfde ruimte was wel een grote kring met stoelen, die aan elkaar vastzaten. Daar mocht je gaan zitten als je achter die deur met dat rode lichtje was geweest. De mensen wachtten er op de dokter of op nog iets anders. Mensen met gebroken armen, met benen en voeten in klompachtige omhullingen, kinderen ook die met hun ene arm hun andere arm ondersteunden, zonder te huilen, ook veel mensen met ziektes die je niet kon zien.
\nHet merkwaardige was dat de mensen achter die deuren best vriendelijk en zorgzaam waren. Aan die mensen lag het niet, dat wij, die andere mensen die pati\u00ebnten heetten, uren moesten wachten en altijd nog ergens beneden, waar ook van die deuren waren met daarachter best vriendelijke en zorgzame mensen, voor de zoveelste keer hetzelfde formulier moesten invullen, dat absoluut noodzakelijk was om de volgende fase te kunnen ingaan. Het lag niet aan die mensen, het lag aan het systeem.
\nDaar was iedereen het over eens, zowel de pati\u00ebnten als de artsen, de verpleegkundigen en de mensen van de administratie. Het lag aan het systeem. Daar werden soms ook meewarige opmerkingen over gemaakt door de artsen, die na hun lange opleiding hier een gevangene van het systeem waren geworden. Hulpeloos en een beetje lacherig. En wij, de pati\u00ebnten, knikten, blij dat we hier in ieder geval binnen waren en nu tegenover een mens zaten. We begrepen het. We begrepen met elkaar dat we het met elkaar niet begrepen.
\n\u2018Kafka,\u2019 zeiden mijn vrouw en ik tegen elkaar, maar ook dat is al zo vaak gezegd de laatste eeuw, dat het niet meer bijdraagt tot begrip. Een clich\u00e9 als het \u2018love you too\u2019 in het Amerikaanse familiesysteem en \u2018mind your step\u2019 in het Schipholsysteem. Je hoort het, je knikt, aha, ik ben in het systeem.
\nKafka, the powers that be, top down, het systeem, de ziekte van protocol \u2013 allemaal woorden voor de collectieve waanzin die ogenschijnlijk verstandige mensen een twee drie in de maat doet vergeten dat ze een hart hebben, dat ze vroeger als ze groot werden iets heel goeds wilden worden, dat straks te laat is en het allerbelangrijkste: dat iedere relatie met ieder mens uitzonderlijk is en om een uitzonderlijke respons vraagt.<\/p>\n
Een klein voorbeeld, een van de vele, stompzinnig, absurd, en zo clownesk ook, dat het mij deed brullen van het lachen en tegelijkertijd loeien van woede. Een raar geluid, dat kan ik je verzekeren.
\nHanneke zou worden opgenomen voor een moeilijke, langdurige operatie aan haar elleboog, die meervoudig gebroken was. We moesten er om half 10 zijn. De operatie zou om 12 uur plaatsvinden. Om kwart over 9 zat Hanneke op de stoel in de wachtruimte. Zij had veel pijn en was bang voor de operatie. Ik stond in de rij voor de deur met het rode licht. Om kwart voor 10 was ik daar binnen. De vrouw achter de balie kende ik inmiddels goed, een goedlachse vrouw die een tijd in Nederland had gewoond en ook een beetje Nederlands kende. Ik legde de papieren voor haar neer, het gegroeide dossier, het pasje van de verzekeraar. \u2018Ach,\u2019 zei ze, \u2018er is toch nog een probleem. We moeten nog een bevestiging hebben van de verzekering in Nederland, dat ze honderd procent garant staan.\u2019
\nDat was al geregeld. Ik had dat een paar dagen eerder helemaal doorgenomen met de administratie beneden, maar voor alle zekerheid had ik ook nog om een extra bevestiging gevraagd aan onze verzekering. Ik pakte mijn telefoontje. \u2018Ik heb expres per e-mail nog om een bevestiging gevraagd. Die heb ik hier.\u2019
\n\u2018Maar hier boven,\u2019 zij wees omhoog, \u2018moeten ze die bevestiging ook hebben.\u2019
\n\u2018Oh, dan stuur ik hem even. Wat is het e-mail adres.\u2019
\nZij gaf mij het e-mail adres. Ik zond de bevestiging door. Wij wachtten even. Zij belde. Nee, er was nog niets ontvangen. Voor de zekerheid verzond ik de bevestiging nog een keer. We wachtten weer (en terwijl wij wachtten, wachtte er een rij mensen buiten de deur, waarop nu voor mij, want ik was binnen, het rode licht brandde). Weer gebeld. Nee, nog niets. Hoe is dat mogelijk? Kijk maar, het is verzonden. En toen ging haar een licht op. \u2018Oh ja, natuurlijk. Om ons te beveiligen tegen een terroristische aanslag worden er alleen maar e-mails doorgelaten waarvan de afzender bij ons bekend is en gesanctioneerd is door het systeem. En u bent niet bij ons bekend en niet gesanctioneerd.\u2019
\nTotale stagnatie. Ik moest weer naar beneden, naar de administratie. Weer naar boven. Weer naar beneden. Weer bellen. Nog een keer bellen. Net op tijd was alles rond, ook voor \u2018boven\u2019. En al die tijd zat degene om wie het eigenlijk ging, de pati\u00ebnt met de gebroken elleboog, met een smal bleek gezichtje er niets van te begrijpen.
\nHet systeem en de pati\u00ebnt.<\/p>\n
(wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Regelmatig denk ik er nog aan terug, aan de lange wachtrijen in dat ziekenhuis in Duitsland. Alles was er saai en lelijk en alles duurde, zonder dat je er enig idee van had hoelang het nog zou duren. De muren…<\/span><\/p>\n