Er was eens, zo vertelt een Japans verhaal, een samoerai op een schip. De samoerai leunde over de reling en keek uit over de zee. Toen, doordat hij een verkeerde beweging maakte, schoot zijn zwaard uit de schede en viel in de zee. Snel pakte de samoerai zijn korte zwaard en maakte een inkeping in de reling, precies daar waar het zwaard hem ontschoten was. Toen liep hij naar de kapitein, nam deze mee naar de reling, wees op de inkeping en verzocht hem daar op die plaats naar zijn zwaard te laten dreggen.
\nVarend over de oceaan van de tijd maken wij inkepingen in onze reling en deze inkepingen noemen wij herinneringen. Zo was het, daar is het gebeurd, en dat kwam doordat ik en doordat die ander\u2026 En we menen dat wij zo \u2018ons zwaard\u2019 kunnen terugkrijgen.<\/p>\n
Wij zijn, zeker de laatste eeuw, geneigd \u2018het verlies van het zwaard\u2019 toe te kennen aan gebeurtenissen in het verleden en dan in het bijzonder aan onze ouders. Wij wijzen op de reling en roepen: \u2018Kijk, kapitein, daar zijn de tekenen. Het begon toen ik twee jaar oud was, toen mijn ouders gingen scheiden. Vanaf dat moment heb ik mijn vertrouwen verloren.\u2019 En de kapitein kijkt en knikt en vraagt zich af waarom toch \u2018dat zwaard\u2019 steeds weer verloren wordt. Waarom is het nu al duizenden keren steeds weer op dezelfde manier in het water gevallen? Wat is dat voor een kracht die sterker is dan alle mogelijkheid tot herkansing die moment na moment wordt geboden? Ik hecht niet aan de term karma. Dat is een technische term die je door een andere kunt vervangen, zoals conditioneringspatroon<\/em> of neurotische stoornis<\/em> of karakterstructuur<\/em> of \u2018ik\u2019. <\/em>Waar het mij om gaat is dat ik het geloof (want het is een geloof) niet deel dat het psychisch lijden van de mens het gevolg is van ervaringen uit de kindertijd.<\/p>\n Ik heb sinds mijn 23e jaar verschillende vormen van therapie doorlopen en ik heb daarin regelmatig pijnlijke kinderervaringen doorleefd, maar altijd weer mondden die ervaringen uit in het besef van schuldloosheid, van oorzaakloosheid, en ook van dankbaarheid. Het kwam wat mij betreft altijd neer op vergeving \u2013 het teruggeven van het gebeurde (van mijn herinneringen, mijn opvattingen) aan het leven, aan de grotere Werkelijkheid.<\/p>\n Mij, wat ik mij noem, laten oplossen. (wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Er was eens, zo vertelt een Japans verhaal, een samoerai op een schip. De samoerai leunde over de reling en keek uit over de zee. Toen, doordat hij een verkeerde beweging maakte, schoot zijn zwaard uit de schede en viel…<\/span><\/p>\n
\nDe oosterse boeddhist zegt: \u2018Die kracht, dat is karma!\u2019 Karma betekent handeling<\/em> of daad<\/em>. Het is het patroon dat zich aan de hand van invloeden van buitenaf openbaart en dat \u2018ik\u2019 zegt en waant dat het iets is. Karma manifesteert zich in de jeugd, het manifesteert zich in de puberteit, in de volwassenheid en in de ouderdom, steeds in de gedaante die past bij die periode. En karma blijft zich manifesteren en blijft zich in stand houden met hetgeen zich voordoet, totdat het gezien en doorzien wordt en het oplost in het volledige bewustzijn. Dan worden, zoals Longchenpa dat zo prachtig verwoordt: de objecten van begeerte ornamenten van het werkelijkheidsveld.<\/em> En dan ook blijkt dat er niets verloren is en dat al deze ervaringen, en zelfs het lijden, een verrijking zijn van de werkelijkheid.<\/p>\n
\nMij laten oplossen in de vergeving. En deelgenoot zijn aan de herschepping die plaatsvindt wanneer de leegte niet meer wordt gevuld met idee\u00ebn en voorstellingen over verleden en toekomst.<\/p>\n