Ik ben vooral in mijn jonge jaren regelmatig uit de bus gegooid. Piepende remmen. Nu is het genoeg. Eruit jij. Te eigenwijs. Te rebels. Krom in de leer.
\nMeestal werd ik dan snel weer opgepikt door een andere bus \u2013 een voor mij nieuwe bus. Dat waren toch belangrijke keerpunten.<\/p>\n
Ik ben er ook een aantal malen uit eigen beweging uitgestapt, soms in onmin, soms in goede verstandhouding. Een tijdlang leek het wel alsof dat mijn wijze van voortbewegen was. Hup, bus in, hup, bus uit. Dank u zeer. Een ontdekkingsreis. Zoekend. Kennis, ervaring opslurpend, en dan: nee, toch niet. Ondertussen veel geleerd. Dus terugkijkend voornamelijk: dank u zeer.<\/p>\n
Vervolgens ben ik zelf een busonderneming begonnen. Een paar keer zelfs. Zodat ikzelf de chauffeur kon zijn. Dat leek een goede oplossing. Dan kon ik het bepalen. Dat zou vast minder problemen geven. Maar niet heus. Conflicten, gezeur, afhankelijkheid over en weer. Op zich lastig, maar niet onoverkomelijk. Het ergste was dat het na een tijdje zo saai werd. Routine en terugkerende leerstof. Gevangen binnen mijn eigen systeem. Leuk hoor om de baas te zijn en blijkbaar de route te weten, maar ik ben toch liever los. Zodat de werkelijke verhouding vooropstaat. Dat is bij iedereen anders. Past niet in een systeem.<\/p>\n
De laatste tijd ben ik niet zoveel meer bezig met die bus van mij. Hij staat nog wel ergens, zo nu en dan zit ik er even in, een beetje aan het stuur te draaien, toet toet, maar echt gebruiken doe ik hem niet meer. Ik ga meestal te voet. Ik kom dan mensen tegen en heb in de loop van de tijd in al die verschillende bussen ook een aantal mensen ontmoet met wie ik graag samen opga. Dat zijn niet mensen die aan bepaalde algemene criteria voldoen. Ja, misschien toch wel: ik vind het prettige mensen. Het swingt en het klopt. Daarmee bedoel ik dat de verwachtingen minimaal zijn en de belangstelling maximaal. Ik ben graag met hen onderweg. Het zijn reisgenoten en geen passagiers \u2013 ook geen leerlingen.<\/p>\n
Ik zei in een interview: Gaandeweg ben ik<\/em> l<\/em>osgeraakt van oordelen over mensen en groepen mensen, van de zekerheid van ideologie\u00ebn, heilsverwachtingen en psychologische systemen. Politiek links en politiek rechts, het zegt mij niet zoveel meer, gelovig of ongelovig, hiernamaals of hiernaniets, voor of tegen euthanasie, allopathisch of homeopathisch, al die zekerheden, het zijn de mijne niet meer. *<\/p>\n Een jaar of zes geleden had ik hierover een droom \u2013 een soort bevestiging. Ik droomde dat ik een gebouw betrad, waar een opleiding zou worden gegeven. Ik meldde mij aan bij een lange tafel, waar mijn naam werd gecontroleerd en ik vervolgens werd verwezen naar een grote zaal met allemaal ronde tafels. \u2018Daar, die deur door.\u2019 Er waren al veel mensen aangekomen. Ik schoof aan bij een tafel, maakte kennis met de mensen die daar zaten. Er kwamen nieuwe mensen bij en we raakten langzamerhand met elkaar in gesprek. Het was een boeiend gesprek, maar ik dacht: \u2018Wanneer komt die leraar nou?!\u2019 Na een tijdje werd dat het thema van het gesprek. We werden ongeduldig, we keken naar de deur, het duurde en het duurde maar. En toen opeens, eigenlijk tamelijk gemeenschappelijk, beseften we dat er geen leraar zou komen. Dat wij met elkaar de leraren waren. Daar aan die ronde tafel. We keken niet meer naar de deur. We keken naar elkaar. En toen begon het echt. Einde droom.<\/p>\n We keken niet meer naar de deur, we keken naar elkaar.<\/em> Dat was, om het technisch te zeggen, de overgang van kuddebewustzijn naar groepsbewustzijn. Van hi\u00ebrarchisch systeem naar weefsel. Van strevend onderweg zijn naar een veld van communicatie waaraan ik deelheb, maar dat ik niet bezit en niet beheers. Van dienstbetrekking naar dienstbaarheid.<\/p>\n *<\/p>\n Veld van communicatie.<\/em> Landschap zonder middelpunt en zonder omtrek. Waar we verkeren in staat van geboorte. Responderend op wat zich voordoet. En wat nu als de mogelijkheid niet wordt aangenomen? En jij daar alleen blijft staan.<\/p>\n (wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ik ben vooral in mijn jonge jaren regelmatig uit de bus gegooid. Piepende remmen. Nu is het genoeg. Eruit jij. Te eigenwijs. Te rebels. Krom in de leer. Meestal werd ik dan snel weer opgepikt door een andere bus \u2013…<\/span><\/p>\n
\n<\/em>Dat geeft het goed weer.<\/p>\n
\nDat is het paradijs. Een dynamisch paradijs. Waar van alle vruchten wordt gegeten. Zodat we alles doorleven. Van hemel tot hel. Niet omdat het doorleefd moet worden, maar omdat dit de werkelijkheid is.
\nEn de sleutel tot dit paradijs is respons. Door te responderen, in plaats van te reageren, wordt de poort naar het paradijs geopend. Het is mogelijk. Het is mogelijk dit veld van communicatie met elkaar te betreden.
\nMededogen is niet een vrucht van het paradijs. Mededogen wordt gevonden in de onmogelijkheid van de knarsende tijd. Daar wordt de mogelijkheid herkend. En wanneer deze mogelijkheid binnen onmogelijkheid wordt aangeboden, opent zich de poort naar het paradijs.<\/p>\n