Mijn boek is klaar, de roman waaraan ik zo lang heb gewerkt. Het boek is klaar, maar ikzelf ben er nog niet klaar mee. Ik ga er in gedachten steeds naar terug. De hoofdpersonen leven voor mij en zijn niet af, net zoals echte mensen. Dat heb ik bij dit boek veel sterker dan bij mijn andere, meer beschouwende werken. Ik vind het moeilijk om er afscheid van te nemen.
\nDat komt ook doordat het verhaal zozeer een eigen leven is gaan leiden. Toen ik er acht jaar geleden aan begon, wist ik wat ik wilde schrijven, de hoofdlijnen in ieder geval, maar dat veranderde al snel en toen werd wat ik wilde schrijven het startpunt en niet het eindpunt. Zoals dat zo vaak in het leven gaat, was er geen lange lijn, maar een reeks van improvisaties, die terugkijkend toch een lijn bleek op te leveren. Ik was de verteller, maar achter mij was een andere verteller werkzaam die als het ware door mij heen schreef.
\nBij tijd en wijle vond ik dat wel fnuikend \u2013 dan had ik een mooie intrige verzonnen en dan zat ik daar drie dagen met veel plezier aan te schrijven en dan paste het er toch niet in, volgens die verteller daar achter mij. Wissen dus. Nou ja, om het verlies draaglijk te maken, sloeg ik het dan op in een reservebestand, dat ten slotte bijna zo groot is geworden als het boek zelf en waar ik waarschijnlijk nooit meer iets van zal gebruiken.
\nIk had van tevoren gedacht dat ik, wanneer het boek klaar was, meteen zou doorstomen naar een volgend boek. Ik voelde dat andere, dat nieuwe boek, al meer dan een jaar in mij dringen en ik meende dat ik wist waarover het zou gaan. Ik was zelfs al aantekeningen aan het maken, maar nu mijn roman klaar is, is dat andere er niet meer. Er wringt niets meer. Er is leegte. En dat is het.
\nIk heb opeens vrij, terwijl ik helemaal geen vrij wil hebben. Ik wil goddelijk bewogen worden, worstelen met de taal, in de \u2018flow\u2019 komen, meegenomen worden door die verteller achter mij, tegensputteren, mij toch laten leiden en desnoods reservebestanden maken. Maar niets daarvan. Ik heb vrij. Dat heb ik heel lang niet gehad.
\nWat doe je als je vrij hebt? In de zon liggen? Wat je altijd al had willen doen? Ik wil helemaal niet in de zon liggen en ik heb, zeker de laatste jaren, gedaan wat ik altijd al had willen doen. Gelukkig is er David Lynch.<\/p>\n
Wij zijn in Duitsland. Nog steeds sneeuw rondom. Te gevaarlijk voor Hanneke om te wandelen. Wij blijven dus binnen en kijken naar seizoen drie van Twin Peaks, 18 afleveringen, van David Lynch.
\nHet is de tweede keer dat ik ernaar kijk, nu van begin tot einde samen met Hanneke. Ik vind het een geweldige serie, een meesterwerk met gebreken, het is echt, waarachtig, prachtig gefilmd, met gebreken en al. Er gebeuren gruwelijke dingen, zoals gruwelijke dingen kunnen gebeuren, en hij heeft het vermogen om mij als kijker niet toeschouwer te laten zijn, maar deelnemer. Onder alle opwinding is er een aandacht en rust, waardoor ook de kleine gebeurtenissen diepte krijgen en een stille noodzakelijkheid. Daarbij is er een voortdurende humor, zonder dat het te kluchtig of melig wordt \u2013 de humor van \u2018zo wonderlijk is het leven en zo gek zijn wij\u2019. Wat mij betreft slaat hij te ver door in de elektrische ontladingen en \u2018reverberations\u2019 en ik haak ook af als hij doorschiet in voor mij niet navoelbare demonische toestanden en dan is hij ook nog eens rommelig, al die onaffe einden, bedoeld of onbedoeld. Maar ja, dat zijn de gebreken en die neem ik op de koop toe.<\/p>\n
Het is heel bijzonder voor ons om daar samen naar te kijken, want we kunnen al heel lang niet meer samen naar een film kijken. Doordat Hanneke zo\u2019n kort geheugenbereik heeft, kan ze de intrige van een verhaal, zeker wanneer er meer dan twee personen in voorkomen, niet meer volgen. Maar bij David Lynch doet het er niet toe dat zij de hoofdlijn niet kan volgen en dat er misschien wel 60 mensen in meespelen, de gebeurtenissen op zichzelf zijn boeiend, indringend en kloppend voorbij het rationele. De delen weerspiegelen het geheel, waardoor het niet zo belangrijk is of je de lijn van a tot zet kunt volgen. Ikzelf raak ook regelmatig de draad kwijt, maar die vind ik dan weer, net zoals Hanneke, omdat datgene wat op het moment zelf gebeurt zo aansluit bij mij. De oninlijstbare waarheid van het moment.<\/p>\n
Lezen en naar David Lynch kijken, dat doen wij nu in onze vrije tijd, we slapen veel, we praten wat, we eten een hapje en nog een hapje. Ik droom dat ik het oude huis verlaat. Samen met Hanneke. Ik weet niet waarheen. Het licht neemt toe. We zullen wel zien.
\nDit alles in de aanloop naar de lente. Wat was het een lange winter! En nu wordt het Pasen. Misschien schrijf ik daar nog over. Als die verteller achter mij daar tenminste akkoord mee gaat.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mijn boek is klaar, de roman waaraan ik zo lang heb gewerkt. Het boek is klaar, maar ikzelf ben er nog niet klaar mee. Ik ga er in gedachten steeds naar terug. De hoofdpersonen leven voor mij en zijn niet…<\/span><\/p>\n