Vervolg op het voorgaande: hoe vast de meningen in mijn hoofd ook zitten, als ik het echt wil kan ik ze herkennen. Dat vraagt meer moeite dan voorheen, en het wegzakken in de sluimerachtige werkelijkheid van Alzheimer is zeer verleidelijk \u2013 eigenlijk hoor je daar nooit iets over \u2013 maar het besef van egocentrisme blijft bestaan. Het vraagt alleen om meer aandacht dan vroeger. \u00a0En niemand maakt mij wijs dat dat niet kan als je Alzheimer hebt.
\nIk merk bijvoorbeeld dat ik meer dan vroeger benieuwd\u00a0 kijk naar oude\u00a0 mensen die alleen op straat lopen, hoe ze eruit zien en of ze tevreden zijn.<\/p>\n
Het is ook zo dat mensen openlijk om mij geven en met me begaan zijn. Dat vraagt van mij om dat ook echt te willen merken en er ook op in te gaan. M\u00e9\u00e9r dan voor de ziekte. Dat is toch eigenlijk iets goeds? Een gepaste afstand bestaat niet meer, de redenen die ik ervoor had weet ik niet meer, die schil is eraf gevallen.
\nMoge het nooit zover komen dat de mensen mij niet meer serieus nemen en me dus ook niet aanspreken op onaardig gedrag.
\nBrrr.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vervolg op het voorgaande: hoe vast de meningen in mijn hoofd ook zitten, als ik het echt wil kan ik ze herkennen. Dat vraagt meer moeite dan voorheen, en het wegzakken in de sluimerachtige werkelijkheid van Alzheimer is zeer verleidelijk…<\/span><\/p>\n