Dat is een tijd geleden.
\nIn die tijd heb ik niet aan \u2018mijn dagboek\u2019 gedacht.
\nWe \u2018waren eruit\u2019, zowel een echt uitje als een retraite\u00a0 van drie dagen van ons werk.
\nTijdens het echte uitje heb ik genoten!
\nGedurende ons werk valt dat niet altijd mee.<\/p>\n
Gelukkig is aandacht in het hier en nu dan wezenlijk en daar houd ik van, ook al is het soms wel moeilijk dat ik het voorafgaande niet meer weet. Maar wat mij daar echt last bezorgt is mijn jaloezie. Dat is altijd al zo geweest, maar nu nam het soms groteske vormen aan.
\nMen richt zich tot mijn man, groot gelijk want hij heeft echt de leiding, maar soms is dat ook niet te verteren, ben ik buiten spel \u2013 en dat is een heel naar gevoel waar ik geen invloed op heb.
\nToch weet ik dat het mogelijk is er dan geen toestand van te maken door het h\u00e9m kwalijk te nemen. En de verleiding om dat wel te doen wint het zo nu en dan.<\/p>\n
Wat Alzheimer hiertoe bijdraagt is dat het erger lijkt dan het is, en dat het lang in mijn hersens blijft zitten als iets dat zojuist is gebeurd.
\nEr is dan wel een glimp van weten dat het onzin is, maar het nare gevoel overheerst \u2013 en dat zou niet echt hoeven, want \u00a0ik houd het ook vast.
\nDat is jammer.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dat is een tijd geleden. In die tijd heb ik niet aan \u2018mijn dagboek\u2019 gedacht. We \u2018waren eruit\u2019, zowel een echt uitje als een retraite\u00a0 van drie dagen van ons werk. Tijdens het echte uitje heb ik genoten! Gedurende ons…<\/span><\/p>\n