Vanochtend had ik medelijden met mijzelf. Een unicum, want dat gebeurt bijna nooit. Nee, echt niet. Maar vanochtend dus wel. Dat kwam door de films van de Spaanse regisseur Pedro Almod\u00f3var.<\/p>\n
Tot twee weken geleden kende ik het werk van Almod\u00f3var niet. Een lacune die ik inmiddels in een rap tempo heb aangevuld. Als je mij kent, weet je hoe ik zoiets doe: ik stort mij erin, lees erover wat ik te pakken kan krijgen en leg dan een collectie aan. Kleine en grote aquaria met pompen en filters en allerlei soorten vissen, flipperkasten in zesvoud, het complete werk van Leonard Cohen, John Coltrane, een kabbalistische bibliotheek, commentaren op de Thora, Chicago blues, lettertypes, strips, en nog veel meer. Het zijn geen hobby\u2019s, het zijn tsunami\u2019s, maar wel tsunami\u2019s waarin het heerlijk zwemmen is. En nu dus Pedro Almod\u00f3var.<\/p>\n
Bijna al zijn latere films heb ik de afgelopen weken gezien. Ze zijn allemaal heel goed en sommige (zoals Todo sobre mi madre<\/em>) zijn nog beter. Wat een geweldige regisseur! Het is duidelijk, ik ben een fan, ik geniet, maar waarom dan dat zelfmedelijden? Ja, ik mis het, want het is onmogelijk om met haar naar zulke films te kijken. Er zijn te veel personages en er wordt te veel door de tijd gesprongen, dan weer vooruit, dan weer terug in de tijd, en daarbij is de handeling te bont en te gelaagd. Het zou een kwelling voor haar zijn. Dus dat doe ik haar niet aan. Soms, opeens, mis ik haar zo hartstochtelijk, die vrouw van vroeger, mijn slimme wedijverende liefje, cum laude in alles, mijn sociale psychologe, dat eigenwijze ondernemende mens, die kritische betweter, oh, wat mis ik haar. (wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Vanochtend had ik medelijden met mijzelf. Een unicum, want dat gebeurt bijna nooit. Nee, echt niet. Maar vanochtend dus wel. Dat kwam door de films van de Spaanse regisseur Pedro Almod\u00f3var. Tot twee weken geleden kende ik het werk van…<\/span><\/p>\n
\nIn de wereld van Almod\u00f3var is alles mogelijk, de gruwelijkste dingen kunnen gebeuren, het leven kolkt en toch is daar steeds die cirkel van stilte, het schouwend oog van de verteller. Het is om te lachen, het is om te huilen, het is werkelijkheid, en ook nog eens heel mooi (die kleuren!). En net zoals in het werkelijke leven sluimert in alles, ook in het meest vreselijke, de god van de lust en de liefde, en wanneer die god ontwaakt, is zelfs een broodrooster een ‘objet du d\u00e9sir’ van fonkelende schoonheid.<\/p>\n
\nDat zal ik vertellen, maar eerst nog iets over Almod\u00f3var, want de films van Almod\u00f3var zijn niet alleen een genoegen om te zien, zij zijn ook een feest om over na te praten. En juist dat kan ik niet meer met mijn vrouw, terwijl wij, zoals ik het eerder formuleerde,\u00a0 altijd ‘hartstochtelijke communiceerders’ zijn geweest. Ik weet zeker dat zij zoals zij was de films van Almod\u00f3var fantastisch zou vinden en dat zij er ook nog eens allemaal kritiek op zou hebben, waarmee ik het al dan niet eens zou zijn, tot diep in de nacht dus stof tot communicatie, maar het meest toch zou ik ervan genieten haar naast mij te horen zuchten terwijl wij samen zaten te kijken, precies daar waar ik ook word geraakt door het genie, door dat zicht, die waarheid. Oh, wat mis ik dat!<\/p>\n
\nMaar wat mis ik het, want er is eigenlijk maar \u00e9\u00e9n persoon waarmee ik dit wil zien, dit liefdesspel, deze gruwelijke waarheid die toch weer anders is, altijd weer anders, omdat het kunst is, schepping, het begin van alles, hemel en aarde, woest en ledig en de wemeling van alles wat leeft. En die ene is zij, mijn vrouw die in haar ziekte nog meer mijn geliefde is geworden, mijn vrouw, die met mij is zoals zij is, nagenoeg zonder terugblik, zonder overzicht, onwankelbaar.<\/p>\n
\nEn dan, zoals vanmorgen, heb ik geen medelijden met haar, want zij is zoals zij is, maar ik heb medelijden met mijzelf. Even. Arme ik. Wat is het moeilijk om los te laten, om afscheid te nemen, voortdurend afscheid te nemen en vooral om die kleine genoegens te missen. Arme ik.<\/p>\n