Ja, het is een tijd geleden dat ik over \u2018mijn Alzheimer\u2019 heb geschreven.Het was een groot deel van de tijd ook echt uit mijn mind.
\nDat komt mede doordat we nu niet thuis zijn, maar \u2018uit\u2019, we verblijven een tijdlang in Zutphen.
\nEn dat wil zeggen: Nieuwe dingen, nauwelijks huishouden, wandelen, lezen, vrijen, kortom, een omgeving die erom vraagt vakantie te hebben van perikelen. Hans schrijft, ik lees en denk, teken een beetje, schrijf ook een beetje, we wandelen, doen boodschappen, maken praatjes met deze en gene, kortom: het is genoeglijk en ontspannen. Ook al raak ik daar ook wel de kluts kwijt hoor, en dat betekent dan onaangenaam gedrag, zeuren, enzovoort. Met daarna spijt.
\nNee, Alzheimer is geen doetje, behalve misschien voor iemand die dat al was.<\/p>\n
Nu ben ik even hier in Cothen, en nu kwam dan ook meteen het idee weer op om verder te schrijven.
\nHet leek ook wel alsof ik, als ik er d\u00e1\u00e1r over zou beginnen, er ook meteen weer meer aan vast zou zitten.<\/p>\n
Waar heb ik nu last van?
\nIk maak rare sprongen soms, ben soms razend waar dat niet gepast is, ga mij te buiten aan toekenningen die zomaar uit de lucht vallen. Dat is op zich niets nieuws. Wel nieuw is dat ik moeilijker het verschil zie tussen w\u00e1\u00e1r en niet waar.<\/p>\n
Als zo\u2019n uitbarsting over is weet ik ook bijna meteen niet meer waarover het ging. Ik merk aan een naar gevoel in mijn hoofd: \u2018er is iets mis gegaan\u2019, maar ik weet niet meer wat er precies is mis gegaan.
\nEn net als vroeger weet ik wel zeker dat dat (het onaangenaam zijn) niet hoeft. Ik geloof niet dat er ooit een echte reden is om onaangenaam te zijn. Ik ervaar ook als ik dat w\u00e9l doe, dat ik dan toegeef aan een oude bekende falingsneiging.
\nEr is altijd een innerlijk teken – als een waarschuwing, van groen naar oranje.<\/p>\n
Volgens mij geldt dit trouwens voor iedereen.
\nJe neemt gewoon een loopje met jezelf als je dat niet serieus neemt.
\nEn de meest geliefden moeten dat ontgelden.<\/p>\n
De net overleden Leo Vroman zei in een interview met Judith Herzberg, dat het er bij hem altijd om gaat wat er in het lichaam gebeurt, daar vertrouwde hij op.
\nMet als toegift: \u2018want elke dag besta ik graag net iets langer dan vandaag\u2019.<\/p>\n
Zo mooi!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ja, het is een tijd geleden dat ik over \u2018mijn Alzheimer\u2019 heb geschreven.Het was een groot deel van de tijd ook echt uit mijn mind. Dat komt mede doordat we nu niet thuis zijn, maar \u2018uit\u2019, we verblijven een tijdlang…<\/span><\/p>\n