Ik las het stuk van Hans op zijn weblog over wijnjaren en levensjaren.<\/p>\n
Wat ik alsmaar zat te zeggen terwijl ik het las:
\nNou nou, zo zo, tjonge jonge.
\nDat klinkt een beetje te grappig, maar het is wel echt waar.<\/p>\n
Ik vind het indrukwekkend, en tegelijkertijd vertelt hij het zo dat het eigenlijk doodgewoon is.
\nWant waarom zou een mens met een geest niet alles onderzoeken wat hem aanspreekt, tot op de bodem?
\nZodat je dat hemelse gevoel van geraakt te worden door het grootste, ook in\u00a0 jezelf kent?
\nEn het dus gewoon waar wordt?
\nDan is daar buitenom geen werk meer, behalve ervoor in te staan.
\nDie ontdekking of liever gezegd, dat besluit, is alles omvattend.
\nHet vraagt alles – en het is ook heel gewoon.
\nWacht dus niet in een gat totdat het hogere zich openbaart en je recht van spreken hebt,
\nwant zo gebeurt het niet.<\/p>\n
Het hogere is gewoon hier, en het openbaart zich doordat ik alles aanneem en niet vergelijk.
\nZolang ik het erbuiten blijf zoeken, ben ik met een waan bezig.
\nDat is heel veel werk maar niet meer dan ik in mij heb.<\/p>\n
Dit geldt voor iedereen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik las het stuk van Hans op zijn weblog over wijnjaren en levensjaren. Wat ik alsmaar zat te zeggen terwijl ik het las: Nou nou, zo zo, tjonge jonge. Dat klinkt een beetje te grappig, maar het is wel echt…<\/span><\/p>\n