Lang geleden. Niet meer aan schrijven gedacht.
\nDat is niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat we verhuisd zijn en daar echt wel onze handen vol aan hebben.
\nToch kwam de zin om te schrijven niet vanzelf weer terug. Ik moest echt weer op het idee komen, en daardoor ook merken wat voor mij de moeite waard is om iets over te zeggen.
\nDat is nu gebeurd. We zijn verhuisd naar Zutphen. Het is al echt ons huis en ons bestaan hier. En, hoeveel er nog veel te doen is, zit ik nu comfortabel op mijn eigen kamer.
\nDus hup!<\/p>\n
Wat mij opvalt in deze tijd is het gemak waarmee mensen praten over \u2018contact\u2019. Dat heb ik waarschijnlijk al eerder vermeld, maar het verbaast me steeds opnieuw.
\nContact is innig, het raakt iets dat tot nu toe onder de oppervlakte verbleef en waarvoor je dus geen methode hebt, juist doordat je graag zo precies en persoonlijk mogelijk wilt communiceren.
\nDat is helemaal niet makkelijk. Het vergt verdieping in jezelf, het vergt ook je te laten kennen, te laten weten dat je om iemand geeft zonder eerst te checken of dat wel wederzijds is, je kunt er verlegen van worden.
\nHet is altijd spannend dus en altijd nieuw.
\nEn door al dat ge-whatsapp wordt juist die fundamentele spanning weggenomen.<\/p>\n
Woorden die daarbij horen zijn: \u2018chatten\u2019, \u2018even langskomen\u2019, \u2018hoe is tie?\u2019, noem maar op.
\nEn heel veel vrienden hebben.
\nJa da\u00e1g!<\/p>\n
Het is natuurlijk een tijdsverschijnsel, de horizontaliteit is nog nooit zo sterk geweest en daar is veel voor te zeggen, maar de scheidingslijn tussen echt contact, waarbij je je laat inspireren door wat er nu gebeurt – het samen woorden zien te vinden voor wat je precies met elkaar verbindt, \u00a0waardoor het contact persoonlijk en intiem wordt – dat alles wordt nu bedekt door het gemak van dat apparaatje.<\/p>\n
En dat is jammer.<\/p>\n
(wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Lang geleden. Niet meer aan schrijven gedacht. Dat is niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat we verhuisd zijn en daar echt wel onze handen vol aan hebben. Toch kwam de zin om te schrijven niet vanzelf weer terug. Ik…<\/span><\/p>\n