Dit is een vervolg op mijn Alzheimerdagboek, ik ga er gewoon mee door. Nou ja, gewoon. Een paar mensen in mijn directe omgeving (o.a. Hans – zie zijn reactie op mijn vorige, zogenaamde afscheidsstukje) hebben mij op andere gedachten gebracht.<\/p>\n
Kennelijk is er ook een slimme variant van Alzheimer, want ik heb me door mijzelf beet laten nemen in de veronderstelling dat het over was.
\nNou, nee, dat is niet zo.
\nDe verschijnselen bedriegen mij niet.<\/p>\n
En ook al begint\u00a0 dat \u2018ge-ik\u2019 me wel \u00a0tegen te staan, er is geen ander manier om er uiting aan te geven dan deze. Dat helpt me niet om er vanaf te komen, maar wel om aanwezig te blijven in de werkelijkheid. En me niet slimmer voor te doen dan ik werkelijk ben.
\nIk ga dus gewoon verder.<\/p>\n
Vandaag hebben we (Hans en ik) een afspraak bij professor Scheltens. Daar ben ik benieuwd naar.<\/p>\n
*<\/p>\n
Inmiddels zijn we weer thuis.
\nHet gesprek met professor Scheltens was kort, intiem en verkwikkend. Net zoals de vorige keren hadden we een regelrecht contact. Hij constateerde dat ik met kleine stapjes achteruit ga, en we spraken af voor over een half jaar.<\/p>\n
Wat is het fijn om \u2018een dokter\u2019 te hebben die je gewoon ziet zoals je bent en waar je dus blij van wordt.
\nDit \u00a0helpt me om er niet zo mee bezig te zijn, en dat\u00a0 lijkt me ook wel gezond!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dit is een vervolg op mijn Alzheimerdagboek, ik ga er gewoon mee door. Nou ja, gewoon. Een paar mensen in mijn directe omgeving (o.a. Hans – zie zijn reactie op mijn vorige, zogenaamde afscheidsstukje) hebben mij op andere gedachten gebracht.…<\/span><\/p>\n