Naar, naar, naar, dat gevoel, en het lukt me niet om het precies uit te leggen. Het rare is ook dat het zo komt en gaat. En als het er niet is, denk ik elke keer: \u2018Hoi, het is verdwenen\u2019.
\nDat is anders bij een ziekte met een constante pijn, en helemaal als je dan ook nog een wond kan zien. Niet dat ik zou willen ruilen, maar dit heeft zoiets verraderlijks.<\/p>\n
Er gebeuren ook zulke lieve dingen, steeds is er wel iets waarop ik me kan verheugen.
\nZoals nu dus. Ik ga morgen twee weken naar mijn lieve zus op Ibiza \u2013 helemaal geregeld zodat ik alleen maar vooruit hoef te bewegen, en dan hup, ben ik er.
\nEn mijn lieve zoon Pieter die een prettig uitje voor ons twee\u00ebn bedenkt.
\nEn dan natuurlijk Hans. Hij is wel de nummer \u00e9\u00e9n voor wie ik het over heb om ondanks het naarste erwtensoepgevoel toch vriendelijk te blijven. Meer dan vriendelijk trouwens: gezellig!
\nWe lachen wat af.<\/p>\n
In elk geval kan niemand mij ooit nog wijsmaken, dat je er niks aan kan doen als je de pest in hebt.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Naar, naar, naar, dat gevoel, en het lukt me niet om het precies uit te leggen. Het rare is ook dat het zo komt en gaat. En als het er niet is, denk ik elke keer: \u2018Hoi, het is verdwenen\u2019.…<\/span><\/p>\n