Els Donkers schreef begin januari een vraag naar aanleiding van mijn stuk op het weblog \u2018Lieve dingen\u2019, die ik alsnog graag wil beantwoorden.
\nDit was wat zij schreef:<\/p>\n
Lieve Hanneke.
\nIk vind het aangrijpend dat je de ziekte van Alzheimer hebt en lees tevens geboeid wat jouw ervaringen zijn. Door jouw grote mate van bewustzijn vormt het een bron aan zinvolle informatie, volgens mij.
\nJe hebt het met regelmaat over het erwtensoepgevoel, dat je overvalt. Ik haal aan:
\n\u201cNaar, naar, naar, dat gevoel, en het lukt me niet om het precies uit te leggen. Het rare is ook dat het zo komt en gaat. En als het er niet is, denk ik elke keer: \u2018Hoi, het is verdwenen\u2019.
\nIk vermoed dat dat gevoel ook heel lichamelijk is? En je kan er geen logica in ontdekken wanneer het komt en gaat? Kan je er toch nog iets meer over schrijven? Ik meen te begrijpen dat het over kan gaan wanneer je je yogaoefeningen doet?
\nBij mijn recent overleden moeder speelde dat gevoel ook heel erg en het putte haar volledig uit, omdat ze dat gevoel werd. De overigens- aardige en toegewijde geriater- noemde het angst en schreef een hogere dosis (waar wij ook weer \u2018 blij \u2019 mee waren) kalmeringstablet\/angstremmer voor. Terwijl mijn moeder volgens mij in de basis niet angstig was. Ze had een krachtig en gezond lichaam, verzorgde zich goed, maar had m.i. weinig lichaamsgevoel\/besef, waardoor dit door jou genoemde erwtensoepgevoel haar volledig overnam.<\/i><\/p>\n
Liefs, els<\/i><\/p>\n
*<\/p>\n
Mijn antwoord:<\/p>\n
Wat een prettige vraag Els, ik ga er echt voor zitten om je zo precies mogelijk antwoord te geven.
\nHet \u2018erwtensoepgevoel\u2019 ken ik niet van iets anders; het is een soort misselijkheid, een akelig gevoel in mijn lichaam, alsof daar iets in zit dat er niet hoort.
\nHet heeft wel iets weg van wagenziekte. En het komt en gaat.
\nVolgens mij is het geen angst hoor, het is namelijk puur lichamelijk en zit niet in mijn hoofd \u2013 \u00a0bang ben ik ook niet, ik vind het vooral heel naar wat ik heb.
\nIk denk dat het een fysiek bijverschijnsel is van de Alzheimer \u2013 dus ook van die plek in de hersenen die is aangetast.
\nEn ik zal het aan mijn behandelende arts, professor Scheltens, vragen als ik die weer zie \u2013 als ik eraan denk.<\/p>\n
En ja, lichamelijk ben ik in orde. De yoga is goed om te doen en dan voel ik me net zo lenig als altijd.
\nMijn liefdesleven lijdt er ook niet onder \u2013 ik geniet zeer van de innigheid met Hans. Het brengt ons heel dicht bij elkaar.
\nIs dit een duidelijk antwoord? Vraag gerust als je nog iets wilt weten, dat is inspirerend!<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Els Donkers schreef begin januari een vraag naar aanleiding van mijn stuk op het weblog \u2018Lieve dingen\u2019, die ik alsnog graag wil beantwoorden. Dit was wat zij schreef: Lieve Hanneke. Ik vind het aangrijpend dat je de ziekte van Alzheimer…<\/span><\/p>\n