Ja, bijzonder is dat eigenlijk, dat beroep dat er nu op mij wordt gedaan om aanwezig te blijven.
\nIk heb er alleen mezelf mee als ik afhaak,\u00a0 inwendig op mensen ga zitten schelden, net doe of Hans het makkelijker heeft dan ik, en noem maar op. Want nu beschouw ik alles wat buiten directe aanwezigheid valt als symptomen, bijverschijnselen van de ziekte \u2013 ik ben er zelfs op gericht om ze heel precies waar te nemen, zodat ik ook aan een belangstellende kan vertellen hoe het gaat.<\/p>\n
Dat heeft iets geestigs, ik word in elk geval goed beziggehouden zonder dat het een ego-trip is. Of, zoals vroeger, toen ik vaak dacht dat andere mensen dommer waren en dus minder interessant dan ik, waardoor ik meer recht van spreken had.
\nHet stemt tot gewoon zijn. En het lot dragen.
\nMet het grote voordeel dat ik erover kan communiceren met mensen die daarin ge\u00efnteresseerd zijn!
\nEn ik raak eraan gewend dat ik vergeet. Als ik denk \u2018hoe zat dat ook alweer?\u2019, wat zo kramperig kan worden, denk ik steeds vaker dat het er helemaal niet toe doet hoe dat zat en wat er precies gebeurde. En als het er echt toe doet vraag ik het wel aan Hans, geen man overboord.<\/p>\n
Wordt vervolgd!<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ja, bijzonder is dat eigenlijk, dat beroep dat er nu op mij wordt gedaan om aanwezig te blijven. Ik heb er alleen mezelf mee als ik afhaak,\u00a0 inwendig op mensen ga zitten schelden, net doe of Hans het makkelijker heeft…<\/span><\/p>\n