Ik vind het, misschien nu wel meer dan ooit, de kunst om gewoon te voelen, te kijken, benieuwd te blijven en mee te doen.<\/p>\n
De Alzheimer is gaandeweg op de achtergrond gekomen. Ik kan ook zeggen dat ik die heb opgenomen als onderdeel van wie ik ben. Het nare gevoel, dat er nog wel degelijk is, slaat me niet uit het lood. Het heeft steeds minder invloed op hoe ik me voel en gedraag. Het hoort erbij. Net zoals iemand die een zere heup heeft, of iemand met een slecht gehoor, gewoon vriendelijk kan zijn, sterker nog, meer oog kan hebben voor de narigheid van een ander dan een \u2018gewoon\u2019 goed gezond iemand.<\/p>\n
Want eigenlijk heeft Alzheimer me er attent op gemaakt hoeveel van die \u2018gewone narigheid\u2019 er bestaat, en hoeveel mensen die narigheid hebben aangenomen en zich er niet door laten bepalen.<\/p>\n
Het leuke hiervan is dat ik benieuwd ben geworden naar hoe al die mensen dat precies doen, en er bewondering voor heb, want het vraagt veel om een goed humeur hebben met een handicap.<\/p>\n
In plaats van \u2018wat zielig\u2019 denk ik nu eerder \u2019wat een moed!\u2019.<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik vind het, misschien nu wel meer dan ooit, de kunst om gewoon te voelen, te kijken, benieuwd te blijven en mee te doen. De Alzheimer is gaandeweg op de achtergrond gekomen. Ik kan ook zeggen dat ik die heb…<\/span><\/p>\n