Ik vind het, misschien nu wel meer dan ooit, de kunst om gewoon te voelen, te kijken, benieuwd te blijven en mee te doen.
\nDe Alzheimer is gaandeweg op de achtergrond gekomen. Ik kan ook zeggen dat ik die heb opgenomen als onderdeel van wie ik ben. Het nare gevoel, dat er nog wel degelijk is, slaat me niet uit het lood, het heeft duidelijk minder invloed op hoe ik me voel en gedraag. Het hoort erbij. Net zoals iemand die een zere heup heeft, of iemand met een slecht gehoor, gewoon vriendelijk kan zijn, sterker nog, meer oog kan hebben voor de narigheid van een ander dan een \u2018gewoon\u2019 goed gezond iemand.
\nWant eigenlijk heeft Alzheimer me er attent op gemaakt hoeveel van die \u2018gewone narigheid\u2019 er bestaat, en hoeveel mensen die narigheid hebben aangenomen en zich er niet door laten bepalen.
\nHet leuke hiervan is dat ik benieuwd ben geworden naar hoe al die mensen dat precies doen, en er ook bewondering voor heb, want het vraagt veel om een goed humeur hebben met een handicap.
\nIn plaats van \u2018wat zielig\u2019 denk ik nu eerder \u2019wat een moed!\u2019.<\/p>\n
*<\/p>\n
Nog een stukje,
\ntevens een tip voor anderen met hetzelfde of een overeenkomstig probleem.<\/p>\n
Zet alles op alles om aanwezig te zijn en te blijven.
\nZo kom je er gauw achter h\u00f3e de gewoonte die je hebt om het niet te doen er precies uitziet. Bijvoorbeeld door een oordeel te hebben, zuchten te slaken die een ander moet opvangen en daaruit dan begrijpen wat hij of zij moet doen, vragen te stellen waar je zelf met enige moeite het antwoord op kunt vinden, er de pest over in te hebben zodat de ander zich schuldig voelt, enzovoort. Dit rijtje kun je zelf heel goed aanvullen.<\/p>\n
Maar het gaat vooral om vriendelijkheid. Vriendelijkheid hoef je niet te maken, die openbaart zich vanzelf als belangstelling en medeleven.
\nDat is de ziel van het dagelijkse bestaan!<\/p>\n
Heus,\u00a0 je wordt er vrolijk van. Waar zelfbeklag een spatie en een gat was, komt voldoening.<\/p>\n
Dit alles kan plaatsvinden als je je met alle aandacht naar boven toe opent, volledig toelaat wat er binnenkomt en daar dan ook volledig uiting aan geeft.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik vind het, misschien nu wel meer dan ooit, de kunst om gewoon te voelen, te kijken, benieuwd te blijven en mee te doen. De Alzheimer is gaandeweg op de achtergrond gekomen. Ik kan ook zeggen dat ik die heb…<\/span><\/p>\n