\nweet ik dat ik weer iets wil schrijven, maar wat?
\nDat vraagt een stilte zonder voorstellingen.
\nHet blijft maar kort stil. En dan komt er toch iets tevoorschijn wat ik graag wil vertellen.
\nHeel simpel: ik ben zo tevreden hier.
![\"jkf-klimmende-kleurdans\"](\"http:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog2\/wp-content\/uploads\/2016\/11\/jkf-klimmende-kleurdans.jpg\")
<\/a><\/p>\nHet is prettig om zo\u2019n kamer voor mezelf te hebben,
\nmet zoveel spulletjes die ik mooi vind en wil bewaren,
\nbijvoorbeeld een foto op straat in Utrecht toen ik een jaar of drie was, aan de hand van mijn vader,
\nen de \u00a0kindertekeningen die Lotus en Jana (de kinderen van Anna) voor me hebben gemaakt, en niet te vergeten de prachtige plaat die ik van Paul Kalter heb gekregen, en nog veel meer.
\nHet lijkt zo gewoon, maar het klopt als een bus.<\/p>\n
Zeker heb ik Alzheimer, en dat is een ziekte met weinig proportie. Of het is vreselijk of het is te gek of ik besta eigenlijk niet meer. Alles in het extreme.
\nMaar tegelijkertijd is het ook niks anders dan een bovenmatige nadruk op bepaalde aspecten van mijzelf. Zo \u2018apart\u2019 was ik altijd al, en ik denk eerlijk gezegd dat de ziekte een ring legt om datgene waarin ik mezelf apart en bijzonder vind en vond, en dat dan versterkt, waardoor de lol verdwijnt en er van mededogen geen sprake meer is. Wat flauw eigenlijk.
\nTja, en het is heel verleidelijk om daarin mee te gaan.<\/p>\n
Dat merk ik tegenwoordig, en ik zie het nu in plaats van dat oordeel te hebben.
\nIk ben wel nogal ego\u00efstisch ingesteld, en ik vind ook heel gauw iets van iemand,
\nmaar de Heer heeft ervoor gezorgd en gewaakt dat er een signaaltje in mij afgaat als dat gebeurt,
\nen ook, en dat is echt fijn, dat ik uit mezelf de mensen ga zien zonder die mening.
\nMensen helpen mij ook daarbij. Ik heb een vriendin die mij pas geleden op mijn kop gaf toen ik negatief oordeelde\u00a0 over een vrouw, terwijl dat eigenlijk, zoals zo vaak,
\neen vorm van jaloezie was. Vroeger had ik dan gewoon niet geluisterd, nu gaf ik haar gelijk.<\/p>\n
Ja, ik zie het als de opgave van de mens om tussen de mensen te zijn, en als je dan weet dat je echt op je plaats bent te midden van die mensen, dan gaat alles je aan.
\nIs het niet wonderbaarlijk dat je dan dat signaal krijgt van binnen? Nu komt het erop aan, zegt dat signaal.
\nZo werkt\u00a0 het echt.
\nDank u wel lieve Heer.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lieve mensen, Zittend in mijn kamer weet ik dat ik weer iets wil schrijven, maar wat? Dat vraagt een stilte zonder voorstellingen. Het blijft maar kort stil. En dan komt er toch iets tevoorschijn wat ik graag wil vertellen. Heel…<\/span><\/p>\n