Zoet als de geur van een roos, niet overweldigend, alles doordringend. Zo zoet is het ten diepste, dit bestaan \u2013 en daarbinnen is het bitter, zout, zoet, zuur, alle smaken, alle kleuren, in niet vast te leggen volgorde. Het spel van ervaring.
\nHet is licht, alles is licht \u2013 en daarbinnen neemt het licht toe en neemt het af, winter, lente, zomer, herfst. Alles het spel van ervaring.<\/p>\n
*<\/p>\n
Nu is het winter. Hartje winter. En net zoals in de uren na middernacht vallen de nuances weg. De achtergrond is zwart en het duister is sterker dan het licht. We weten dat de lente eraan komt, maar ja, zover is het nog niet. Donkere gestalten betreden het toneel en dreigen de lichtcirkel van het persoonlijk bewustzijn in bezit te nemen. Wat is waar, wat is niet waar? Is toch alles voor niets?
\nHet is een feit, iets meer precies: het is een cyclisch feit, eigen aan het jaarritme. En dit cyclische gegeven wordt nog eens versterkt door de isolatie waarin we verkeren, af en aan, sinds de eerste lockdown verleden jaar maart, die toen nog \u2018intelligent\u2019 werd genoemd.<\/p>\n
Het hoort erbij, zeg ik tegen mijzelf en anderen, zoals jeugdpuistjes bij de puberteit horen. In luxe tijden konden deze schimmen worden weggestopt, verbannen naar de kelder, zwarte vlekken zonder duidelijke contouren, maar nu worden ze tot omlijnde gestaltes en breken ze naar buiten. Het drama neemt vorm aan en lijkt een eigen leven te leiden.
\nDat is op zich niet erg, integendeel zelfs, want zo werkt het voortdurende genezingsproces. Nu kan wat latent was worden opgelost doordat het in de zichtbaarheid treedt.
\nJa, dat kan, maar dan dien je wel bij je positieven te blijven en je niet te laten overweldigen door de gedachten en emoties die oprijzen en die zich hullen in je herinneringen en verwachtingen. Je moet met andere woorden bereid zijn te ervaren wat er te ervaren is en daarin aanwezig te blijven.<\/p>\n
Te ervaren wat er te ervaren is en daarin present blijven \u2013 dat is de grote kunst. Niet alleen in deze periode van het jaar. De emoties en gedachten ervaren, zoals ze verschijnen in de cirkel van licht van het bewustzijn. Je er niet mee bemoeien, je er niet door laten meeslepen en je er ook niet schrap tegen zetten. Aanwezig in dit ruimteloze hier. Dit tijdeloze nu.
\nAanwezig zijn en waarnemen. Het is het meest natuurlijke, waarvoor je je niet hoeft in te spannen en dat je eigenlijk altijd hebt gedaan, achter alles, in alles.
\nWant als je iets bent, is het wel dit: de speler van het spel van ontspannen waarnemen.
\nIk zeg het tegen mijzelf en de anderen, de medespelers. En het is nog waar ook.<\/p>\n
*<\/p>\n
En nu de praktijk. Zo dichtbij. Mijn lieve vrouw. Mijn levensgezel en toetssteen.
\nIk zie bij haar van nabij hoe het is wanneer die lichtcirkel op het toneel bevolkt raakt met donkere gestalten. Hoe het is wanneer je gaat geloven in de spokerij en daar dan weer op reageert. Hoe verwarring verwarring oproept.
\nAls zij de kluts kwijt is en niet meer weet waar zij is, als zij vervolgens denkt dat zij helemaal alleen is, in de steek gelaten, en dat zij het moet kunnen, wat dan ook, en niet meer weet wat zij moet kunnen, maar zij moet het kunnen, en hoe zij dan gaat rondlopen en bewegen en voor zich uit spreken. Die koorts en die verwarring.
\nDan kan ik wel tegen haar zeggen: ademen, ontspannen, gewaarzijn, laat oprijzen wat oprijst, maar dat zijn woorden \u2013 woorden van het brein en juist het brein is aangetast. Soms breken de woorden door en worden ze herkend, gehoord door een oor dat dieper luistert dan het brein, maar heel vaak gaat het toch meer om de toon dan om de inhoud. Direct contact, het flu\u00efdum dat voorbij begrip troost en rust brengt in de duistere warboel.
\nDus wat kan ik doen? Ik kan mijn arm om haar heen slaan en zachte woorden zeggen. Dat wordt gehoord en meestal wijkt dan ook de koorts. Ik kan denken: zo is er bij haar eigenlijk altijd een moeten geweest en wat hebben we geprofiteerd van haar ijver en haar toewijding, wij, de mensen om haar heen, en nu is het moeten er nog steeds, maar er kunnen geen bergen meer worden verzet, en nu ervaart zij al dat streven als een dwang, een beklemming. Dat kan ik constateren, maar dit inzicht is, zoals ik het noem, helikopterkennis, abstracte kennis van bovenaf, die niet helpt om hier te zijn, in vrede. Ik kan alleen maar met haar zijn, voor zover ik dat kan. Niet zozeer met mijn woorden als wel met mijn stem. Er is geen oplossing, er is geen houvast, er is alleen het zijn in het zoete, in het zoete en het bittere, precies zoals het wordt gegeven.<\/p>\n
Ik kan haar dan meestal nog wel troost bieden, contact, rust, maar oh, wat zou ik graag, wanneer zij zo in de war is, die pit van onrust en lijden, die in mijn ogen onnodige zelfkwelling, met een brandend licht uit haar snijden, haar bevrijden van die illusie waarin zij verward is.
\nWat voel ik mij dan gebrekkig en tekortschietend! Zoals ik mij vaak gebrekkig en tekortschietend voel wanneer ik zie hoe de mensen die mij lief zijn het moeilijk hebben, hoe zij lijden. Wat zou ik in hen en eigenlijk overal graag een duurzaam licht ontsteken, zodat de illusies wijken. Voorgoed. De verwarring, het lijden, de angst, alles \u00e9\u00e9n groot licht.
\nOh, als dat mogelijk was.<\/p>\n
Dan besef ik \u2013 steeds weer ontwaak ik in het besef \u2013 dat zij, mijn geliefde, haar eigen leven leidt, ook nu, ook in dit lijden. En ik besef dat ik net zozeer als zij in de war ben wanneer ik meen dat ik haar kan verlossen, moet verlossen. Als ik aan die \u2018drive\u2019 geloof hecht, ben ik degene die verduisterd is.
\nHet is een waan die niet onderdoet voor de hare. Ik kan mijn waan beter verkopen dan zij, ik heb meer woorden tot mijn beschikking en mijn waan ligt ook beter in de markt, maar het is net zozeer een illusie. Net zozeer een egocentrisch drama. Het is de illusie van de vader, de genezer en de leraar, die wil dat alle dingen goed zijn, zoals hij vindt dat ze goed moeten zijn. Het is de illusie van trotse macht met een witte jas, van een volmaaktheid die de wereld en het lijden van de wereld ontkent, alsof het einde en het verlies niet behoren tot de waaier van het leven. En alsof hierin, ja, ook hierin, niet de geur van de roos aanwezig is, alles doordringend.<\/p>\n
De geur van de roos. Hierin zijn wij verbonden. Ook al zijn de woorden er niet en kunnen we de begrippen niet meer zoals vroeger delen. We zijn verbonden in het zoete dat wij ondanks alles proeven in alles.
\nHet zoete, zonder begin en zonder einde.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zoet als de geur van een roos, niet overweldigend, alles doordringend. Zo zoet is het ten diepste, dit bestaan \u2013 en daarbinnen is het bitter, zout, zoet, zuur, alle smaken, alle kleuren, in niet vast te leggen volgorde. Het spel…<\/span><\/p>\n