Een ochtend, een middag, een avond. De dagen ritselen voorbij. We worden wakker, schuiven de gordijnen open, kijken elkaar aan, doen de dingen die we doen, sluiten de gordijnen, slapen \u2013 weer een dag voorbij.
\nEn al die dagen lijken op elkaar, zoals eikenbomen op elkaar lijken en toch totaal verschillend zijn. Oude eikenboom naast oude eikenboom. Het ruisen van de bladeren, vogels die nestelen, regen en zon. Altijd hetzelfde, steeds weer verschillend.<\/p>\n
Ik schuif de gordijnen open. \u2018Dag lieverd,\u2019 zeg ik. Ik zie dat zij niet weet wie ik ben. Dat weet ik zelf ook niet, maar ik heb het wat dat betreft makkelijker, omdat ik van alles eromheen wel weet, meen te weten, bijvoorbeeld dat ik in Nederland ben in een huis met twee verdiepingen, dat de badkamer aan het eind van de gang is en de keuken beneden, dat het april is, hoe onze koning heet en veel meer van dat soort zaken.
\nNou kan ik haar van alles gaan uitleggen over de huisindeling en de tijd waarin we leven en onze koning, maar ik weet inmiddels wel dat het daar niet om gaat. Ik hoef niet voor haar een middelpunt van feiten te cre\u00ebren, waaromheen zich even een identiteit kan vormen. Zij heeft er geen behoefte aan en ik zou het alleen maar doen om mezelf gerust te stellen en me te kunnen voorhouden dat zij nog steeds dezelfde is. En dat is zij niet, in ieder geval niet op die manier.
\nNee, daar gaat het allang niet meer om. Dit soort feiten brengen geen verheldering en vrede. Waar het nu om gaat is rustend hier te zijn, waar hier ook is, zonder gedrevenheid, zonder angst. Er hoeft niets, er kunnen geen fouten gemaakt worden, er vindt geen overhoring plaats. Onbevangen ervaren wat er te ervaren is, dat is wat telt \u2013 niet alleen voor haar, ook voor mij.
\nEn daarin, wanneer zij zo is, zo weerloos aanwezig, is zij gek genoeg nog steeds dezelfde vrouw die ik zo lang heb gekend en heb bemind. Ik begrijp er niets van, maar het is wel zo. Hier komt ons licht samen.<\/p>\n
Dus ik zeg: \u2018Goeiemorgen lieverd\u2019. En ik zet muziek op. Dat kan tegenwoordig, gewoon met mijn telefoon. Swingende muziek. Muziek is vanzelf, het lichaam wil graag bewegen en je hoeft er niets voor te weten. We staan op, dansen een beetje, kleden ons aan en bewegen de dag in.
\nIk ga haar voor op de trap omlaag. Onderweg komen de vragen weer. Zij zegt: \u2018Wie ben jij eigenlijk?\u2019 Dat vraagt zij vaak. Ik weet dat het niet nodig is daar een al te precies antwoord op te geven, er zijn zoveel antwoorden mogelijk. Ik houd het maar bij het meest nabije en zeg: \u2018Ik ben een goede vriend.\u2019 Dat is kennelijk een bevredigend antwoord, want zij zegt: \u2018Aha\u2019.
\nBeneden ben ik even in de keuken bezig. Zij zit in de huiskamer. Ik zet koffie, pers vruchtensap, beleg crackers, en als ik dan de kamer in kom, zegt zij: \u2018Ik zou wel graag met je willen trouwen.\u2019
\nEen huwelijksaanzoek. Zij heeft erover nagedacht, zij ziet het wel zitten met mij en laat er geen gras over groeien.<\/p>\n
*<\/p>\n
Alzheimer is tot nu toe een ongeneeslijke ziekte. Wanneer de diagnose wordt gesteld, weet je dat onherroepelijk aftakeling volgt en dat de aftakeling tot de dood leidt. Er is niet een verblijdend perspectief.
\nDit werd ons ook duidelijk gezegd door de arts die bijna negen jaar geleden de diagnose stelde. Mijn reactie was: \u2018Dan rest ons niets anders dan de dag te plukken.\u2019 De arts maakte een klein applaudisserend gebaar: \u2018Ja, dat is het beste wat je kan doen.\u2019
\nEn dat hebben we gedaan. We doen het nog steeds. Er is geen perspectief in de toekomst. Het perspectief is nu.
\nDat is geen beperking, het is een verruiming \u2013 tenminste, zo beleef ik het.<\/p>\n
Terugkijkend zie ik dat wij toen een vrijbrief kregen. Alle plannen werden stopgezet en dit moment opende zich, zoals het daarvoor nooit was gebeurd. Opende zich, zeg ik, maar dat is niet helemaal juist, want dit moment was altijd al open, maar nu zag ik het. Niet het moment ging open, ik ging open.
\nIk ging open voor het planloze, voor de liefde, voor dat wat ieder moment weer groeit en bloeit.
\nTerugkijkend zie ik dat dit moment, waarin ons het onherroepelijke werd medegedeeld, een heilig moment was.<\/p>\n
De ziekte van Alzheimer heeft ons over de drempel geholpen. Het was zogezegd het stootje dat we nodig hadden.
\nIk ben de afgelopen tien jaar een kenner geworden van de ziekte van Alzheimer, in ieder geval zoals die zich bij mijn vrouw Hanneke manifesteert. Ik ben ervaringsdeskundige geworden en ik heb met vallen en opstaan van alles geleerd.
\nMaar meer nog dan een kenner van de ziekte van Alzheimer, ben ik een leerling geworden van het leven en leer ik de lessen van het onhanteerbare.<\/p>\n
*<\/p>\n
Tot slot.
\nWanneer je graag wilt dat ik over een bepaald thema schrijf, over wat dan ook, dat kan dus ook een vraag over de ziekte van Alzheimer zijn, laat mij dat dan weten. Je kunt die vraag hieronder stellen bij de reacties. Of wanneer je je vraag te intiem vindt, kan je mij ook e-mailen: hk@hanskort.nl<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een ochtend, een middag, een avond. De dagen ritselen voorbij. We worden wakker, schuiven de gordijnen open, kijken elkaar aan, doen de dingen die we doen, sluiten de gordijnen, slapen \u2013 weer een dag voorbij. En al die dagen lijken…<\/span><\/p>\n