Hartelijk dank voor de vele lieve en zorgzame berichten en zelfs aanbiedingen om bij te springen. Hartverwarmend.
\nHet gaat gelukkig weer goed met mij. Ik was flink van de kaart, tot tweemaal toe van de week. Nu voel ik mij weer een echt lentekind.
\nEn de verzorging voor Hanneke is terug, zodat ik weer kan schrijven. Het ziet ernaar uit dat ik de komende weken regelmatig tijd krijg om te schrijven.
\nHieronder zie je een eerste begin. Bij leven en welzijn komt er snel een vervolg.<\/p>\n
* * *<\/p>\n
Acht jaar geleden kwamen Hanneke en ik tijdens een wandeling in het Rothaargebergte in Sauerland in gesprek met een oudere man. Hij zat op een bankje aan de voet van een steile klim en wenkte ons toe: \u2018Kom, even zitten, even rusten.\u2019 Alsof wij oude bekenden waren.
\nPas toen we naast hem plaatsnamen, zag ik dat wij hem inderdaad al kenden, in ieder geval van gezicht, want hij was een vaste gast in hetzelfde hotel als wij. Wij hadden elkaar regelmatig toegeknikt wanneer we elkaar in de gang of de eetzaal tegenkwamen.
\nZoiets geeft toch een bepaalde vertrouwelijkheid, alsof je al het een en ander over elkaar weet en het daarom niet eerst over het weer hoeft te hebben. Dat bleek ook meteen. Alsof we een gesprek van een paar dagen geleden voortzetten, vertrouwde hij ons toe dat hij gelukkig een goede verzorging voor zijn vrouw had kunnen regelen en dat hij nu langer dan anders van het prachtige land hier kon genieten.
\nPas daarna (we keken waarschijnlijk verbaasd) legde hij uit dat zijn vrouw 10 jaar geleden een hersenbloeding had gehad, dat zij verlamd was geraakt en niet meer kon spreken. De artsen hadden indertijd gezegd dat ze hoogstens nog een jaar te leven had, maar zij leefde nog steeds en zou hem misschien wel overleven. Het was een wonder, zulke dingen gebeuren, en zijn hele leven was erdoor veranderd. Heel zijn bestaan stond nu in het teken van haar verzorging. \u2018Zij is als een plant,\u2019 zei hij, en \u2018Zo gaat het.\u2019
\nOpeens krijg je dan een inkijkje in de wereld van iemand achter de voorgevel. Zoiets nodigt uit om zelf ook vertrouwelijk te worden. Nog niet zo lang geleden hadden wij te horen gekregen dat Hanneke leed aan de ziekte van Alzheimer. Daar vertelden we iets over. Het besef was nog vers, we wisten dat het waar was, maar we hadden het nog niet, zoals deze oude man, aanvaard als ons dagelijkse brood.
\n\u2018Ach, zei hij en hield drie vingers op, \u2018Er zijn drie dingen die echt belangrijk zijn en als je die drie dingen doet, valt het allemaal best mee.\u2019 Wijze woorden van een oude man, wie wil ze niet horen? Wij luisterden.
\nHij balde zijn vuist en hief vervolgens zijn wijsvinger op: \u2018Schicksal akzeptieren.\u2019
\nDe middelvinger kwam erbij: \u2018Machen was man machen kann.\u2019
\nDaarbij voegde zich de ringvinger: \u2018Nicht jammern.\u2019
\n\u2018Dat is het,\u2019 zei hij.<\/p>\n
*<\/p>\n
Je lot accepteren, doen wat je kunt doen, niet klagen. Drie regels die we op onze eigen wijze vertaalden en toepasten.<\/p>\n (wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Hartelijk dank voor de vele lieve en zorgzame berichten en zelfs aanbiedingen om bij te springen. Hartverwarmend. Het gaat gelukkig weer goed met mij. Ik was flink van de kaart, tot tweemaal toe van de week. Nu voel ik mij…<\/span><\/p>\n
\n<\/em>Je kunt zeggen: wat een gemeenplaatsen, dat zijn pure clich\u00e9s!
\nMaar toch, toen op die wandeling, in die periode van ons leven, waren het geen open deuren, maar richtlijnen die ons hielpen om open te zijn en open te blijven.
\nHet waren, zo beschouwden wij het in ieder geval, meditatie-aanwijzingen, waarvoor wij dankbaar waren en die wij opvolgden (en die ons ook regelmatig deden grinniken). Het is toch iets anders of je zulk soort regels in een zelfhulpboek leest of dat ze je persoonlijk worden aangereikt door een doorleefde oude man, die je niet iets probeert te verkopen, maar je vertelt wat hem helpt en heeft geholpen.<\/p>\n