Het is alweer herfst geworden intussen.
\nEen belangrijke en inspirerende gebeurtenis, alweer meer dan een week geleden,
\nwas het symposium over Alzheimer, waarvoor ik was uitgenodigd om aan diegenen die bij Alzheimer-pati\u00ebnten betrokken zijn te vertellen hoe het voor mij is.
\nDit heb ik om te beginnen gezegd (daarna ben ik samen met Hans ge\u00efnterviewd):<\/p>\n
\u2018Mijn Alzheimer\u2019 Met Alzheimer, en ik dus ook, En: heel precies en concreet vertellen hoe het is. Kortom: *<\/p>\n Ik voeg daar nu nog aan toe: Het is alweer herfst geworden intussen. Een belangrijke en inspirerende gebeurtenis, alweer meer dan een week geleden, was het symposium over Alzheimer, waarvoor ik was uitgenodigd om aan diegenen die bij Alzheimer-pati\u00ebnten betrokken zijn te vertellen hoe het voor mij…<\/span><\/p>\n
\n<\/strong>De noodzaak om me niet in mezelf te verdiepen is groter dan ooit.
\nEn eigenlijk is dat maar goed ook.
\nIk ben niet meer de beste.
\nIk beoordeel mensen niet meer op hun IQ.
\nIk zie hoe anderen ploeteren.
\nEn ik merk hoe gauw ik een oordeel heb dat nergens op slaat.<\/em><\/p>\n
\nMoet je heel goed uitkijken dat je niet te egocentrisch wordt.
\nDat vraagt om een moeite die ik vroeger niet deed.
\nIn elk geval betekent het een toontje lager zingen.
\nAnderen echt willen zien, en ook: anderen me laten helpen.<\/em><\/p>\n
\nBijvoorbeeld dat je recalcitrant kan worden omdat je niet meer kunt wat \u2018zij\u2019 kunnen.<\/em><\/p>\n
\nHet vraagt echt alles!<\/em><\/p>\n
\nEr is een groot verlies, waarvan ik het vergeten het moeilijkste vind, en er is dit duidelijke besef van wat het vraagt van de ander.
\nVoor mij is dat een nieuwe blik.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"