Het is wellicht iets overdreven, maar het onderscheid tussen echt communiceren en iets zeggen of doen om daarmee iets op te roepen bij de ander wordt wel overduidelijk.
\nEn het is in een oogwenk, liever gezegd \u2019een zuchtje\u2019 gebeurd.
\nLetterlijk zo\u2019n zuchtje dat eigenlijk communicatie is, met als bedoeling dat de ander denkt dat er iets is en dat dan uit zichzelf weer goed zal maken, en waarvan je kunt zeggen als die ander zich stoort aan je gedrag: \u2018ik doe toch niks?\u2019.<\/p>\n
Je kunt zelfs niet zeggen dat daarachter een werkelijke behoefte ligt, nee, het is gewoon een poging om aandacht te krijgen. Zoals een klein kind dat kan doen door op een speciale manier voor je te gaan staan.
\nIk neem aan dat wanneer je ouder wordt dit soort verschijnselen wordt versterkt, met als voordeel dat je er niet meer onderuit kunt om ze op te merken en dus te beseffen dat je daarmee van de ander iemand maakt die je zelf niet wilt zijn.
\nEn dat is niet eerlijk.<\/p>\n
Gelukkig kun je dat meteen merken. Hoe? Doordat er geen spontane\u00efteit meer is, en geen humor.
\nHiervoor heb je wel hulp nodig van boven.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is wellicht iets overdreven, maar het onderscheid tussen echt communiceren en iets zeggen of doen om daarmee iets op te roepen bij de ander wordt wel overduidelijk. En het is in een oogwenk, liever gezegd \u2019een zuchtje\u2019 gebeurd. Letterlijk…<\/span><\/p>\n