Onzin eigenlijk om te spreken over hulp van boven,
\nalsof die er ook weleens niet is.
\nZelfs als je niet gelovig bent, dus Allah, God, Jezus niet als aanwezige hulp ervaart,
\ndan nog weet je volgens mij wel of je oprecht bent of niet.
\nHet probleem is natuurlijk dat je zo kunt gaan houden van dat gevoel dat je niet klopt, dat het je identiteit gaat worden. Zoals een kind spannend stout kan zijn. Toch lijkt me dat beter dan een braafheid die niet vanzelf van binnenuit komt. Dan ben je namelijk niet aan te spreken.
\nEn voor een ander ook niet te pruimen.<\/p>\n
De hulp van boven is precies hetzelfde als aanwezigheid zonder bijgedachten. Hier zijn. Vertrouwen op wat vanzelf in je opkomt. En dat precies volgen.
\nEen bepaalde spanning hoort daar altijd bij.
\nDat wil ook zeggen dat je je niet aan een mening vasthoudt, dat je bereid bent wat iemand anders zegt toe te laten.
\nHet is hulp als iemand je laat weten wat voor effect je hebt. En als het waar is, zul je de tekenen daarvan kunnen thuisbrengen.<\/p>\n
Ik vergeet veel in deze tijd, soms weet ik opeens iets \u2018heel goeds\u2019, en voordat ik het heb opgeschreven of gecommuniceerd is het ook weer weg.
\nEn dat hele goede is dan niet eens zozeer tot behoud van de mensheid maar puur tot behoud van mijzelf.
\nWie niet meer op het hoofd kan vertrouwen zoekt andere kenmerken van levend aanwezig zijn.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Onzin eigenlijk om te spreken over hulp van boven, alsof die er ook weleens niet is. Zelfs als je niet gelovig bent, dus Allah, God, Jezus niet als aanwezige hulp ervaart, dan nog weet je volgens mij wel of je…<\/span><\/p>\n