Beste lezer,<\/p>\n
Ik laat even iets van mij horen.<\/p>\n
Ik ben bezig met een paar artikelen tegelijkertijd. Van binnen vormen ze zich, maar ik kan de inspiratie nog niet omzetten in woorden, omdat ik steeds niet de tijd daarvoor heb. Mijn vrouw Hanneke is voortdurend op mij gericht, ik kan geen vijf minuten meer op mijzelf zijn, en er zijn wat hulptroepen weggevallen. Gelukkig springen andere mensen bij. Dat is heel fijn.
\nIk hoop de komende tijd mijn serie over hulp en Hulp te kunnen afsluiten, nog drie, vier afleveringen vermoed ik.
\nHet einde luistert nauw. Verwoording leidt snel tot conceptualisering, weg van de beleving. Dat zou ik zonde vinden. Waar het om gaat is teer en niet in \u00e9\u00e9n vakje onder te brengen.<\/p>\n
*<\/p>\n
Ik schreef heel, heel lang geleden een gedichtje. Een boodschap in een fles, die steeds weer bij mij aanspoelt:<\/p>\n
De kwelling is voorbij Ah, ja dat klopt. Dank u, meneer Hans, voor de herinnering. Zo is het inderdaad. Gaat het dus om aanvaarding? Nee, het is eenvoudiger dan dat. Het gaat niet om acceptatie of aanvaarding, maar om erkenning. Erkenning van de werkelijkheid. Zonder deze op te leuken of zwaarder te maken. Zoals het is. Een vriendin schreef vanmorgen: C. is haar echtgenoot, die een aantal jaren geleden is overleden, maar die zij bij zich en om zich heen ervaart. Zij voelt hem, ruikt hem, ziet en hoort hem. Zij is hem, zoals zij het zegt, altijd gewaar met haar \u2018spirituele\u2019 zintuigen.<\/em> Zo hebben Hanneke en ik onze \u2018haringen en jenever\u2019. De humor die ons verbindt en waarvan wij genieten, de muziek, ons zicht op mensen, onze liefde voor mensen, kleine dingen die ons elkaar doet aankijken en glimlachen. Waar gaat het anders om mij buig voor de glimlach<\/em> Dag. Hopelijk tot gauw.<\/p>\n Hans<\/p>\n \u00a0<\/em><\/p>\n
\n<\/em>als alles uitmondt in dit leven
\n<\/em>en ik mijzelf niet meer wil geven
\n<\/em>dan wat hier wordt tot mij.<\/em><\/p>\n
\nDan is er geen kramp meer. Niet de kramp van het streven en niet de kramp van het schrap zetten of terugdeinzen. Zonder kramp is dit het. Is dit Dit.<\/p>\n
\nDat was inderdaad in alle frustratie de grondtoon van de afgelopen maand.<\/p>\n
\nWonderbaarlijk mooi hoe wij beiden intensief kunnen en mogen liefhebben, terwijl er in de ogen van velen veel ontbreekt. Bij C. zijn materi\u00eble menselijk lichaam en bij Hanneke een gedeelte van haar menselijk denkvermogen. Ik ben dankbaar voor onze bijzondere Kracht van Liefde!<\/em>\u00a0<\/em><\/p>\n
\nZij woont in het buitenland. Als zij van een bezoek aan Nederland terugkeert naar haar huis, koopt zij op Schiphol haringen en jenever. Daar genieten ze dan samen van, zij en haar man. Zoals vroeger, ook nu.<\/p>\n
\nEn net zoals mijn vriendin ben ik dankbaar, terwijl het tegelijkertijd vanzelf gaat, want zo zijn wij. Ik ben dankbaar omdat ik ervaar dat ik hierin word meegenomen, voorbij mijn vermogens, en dat er hulp en Hulp is.
\nEn toch gaat het vanzelf. De Hulp giet niet iets in mij, maar wekt in mij dat wat mij het liefst is en dat volg ik.
\nIk noem dat tegenwoordig buigen. Ik buig mij met al mijn verlangens en frustratie, met dat weerbarstige karakter van mij, met mijn strammer wordende lichaam, met mijn herinneringen en voorstellingen. Ik buig mij.
\nEn waar ik mij voor buig?<\/p>\n
\ndan dat ik in dit moment
\nvan herkenning mij buig<\/em><\/p>\n
\ndie het al doortrilt<\/em>
\nen geen traan<\/em>
\nvoor niets laat vloeien.<\/em><\/p>\n