Tja, ik kan nou wel doen alsof het allemaal nogal meevalt, en dat doe ik ook echt regelmatig – ook omdat het er zo nu en dan werkelijk op lijkt alsof er niks aan de hand is – maar: het valt echt n\u00edet mee.
\nIk ben me ervan bewust dat ik een ziekte heb die niet overgaat en ook niet minder zal worden, maar die het langzamerhand zozeer van mij overneemt dat mijn heldere gedachten steeds meer overwoekerd raken, en misschien zelfs uitgeschakeld zullen worden, en dat het nare gevoel in mijn lichaam en mijn hoofd het allengs zal winnen.<\/p>\n
Ik vind het een probleem dat er in mijn omgeving mensen zijn die mij goed kennen en mij ook dierbaar zijn, en die met me omgaan alsof het wel meevalt en van mij verwachten dat ik daarmee instem. Bijvoorbeeld door niet aan mij te vragen hoe het nou echt met mij gaat. Dat is een moeilijk parket hoor, want ik wil niet klagend door het leven gaan, maar toch wil ik wel graag precies onder woorden kunnen brengen hoe het is. Want dat helpt juist wel.<\/p>\n
Kijk, de gedachte dat het minder wordt heb ik nu wel overboord gezet. Het wordt niet minder.
\nEn ik doe ook niet meer alsof.
\nIk ben gezegend met een schat van een man die mij, ook vandaag weer, meeneemt op lange lieflijke wandelingen hier in de omgeving, en die heel prettig en intiem met mij omgaat zonder me te sparen als ik zit te zeiken. Want ik vergaloppeer mij regelmatig door dat wel te doen.
\nToen ik nog zo heel goed bij mijn hoofd was, deed ik dat vooral door kritiek te hebben op Jan en alleman. Maar ja, toen had ik ook een functie waarbij ik tevens Jan en alleman hielp om helder aanwezig te blijven en hun eigen ego\u00efsme onder ogen te zien. In kleine kring heb ik die functie gelukkig nog steeds en daar ben ik heel dankbaar voor, maar het zal zich zeker niet uitbreiden. En het voordeel van mijn ziekte is dat ik het nu merk als ik zeik. Ik sta nergens meer boven, ik weet het ook niet beter, dus daar kan ik me niet aan vastklampen. De nare trekjes manifesteren zich nu zonder enige vermomming.
\nOok dit heeft een voordeel: ik merk het en begin anders te kijken.<\/p>\n
We hebben twee kleinzonen van een jaar of zestien die hier een flink aantal dagen logeerden.
\nHet was een groot plezier om met hen samen te zijn. Ik maakte me namelijk helemaal niet meer druk over hun neiging om \u2019s nachts te gamen en dan overdag laat en behoorlijk hangerig op te staan, in plaats daarvan werd ik werkelijk benieuwd naar wat zij deden en daardoor kregen we een intiem en geestig contact waar ik heel blij van werd.
\nIk ervoer dat als een eer.<\/p>\n
Ik heb nu vooral last van mijn naaste omgeving. Ik vind het namelijk wel prettig als iemand precies van me wil weten hoe het is, en juist dat probeert menigeen te vermijden.
\nDat hoeft echt niet meer! Eigenlijk krijg ik er dan juist een probleem bij doordat ik niet gewoon mezelf kan zijn.
\nZelf zou ik ook niet zo goed weten hoe ik met mij zou omgaan, maar ik zou me er wel voor inzetten.
\nEn dat doe ik nu door dit zo precies mogelijk over te brengen!<\/p>\n
Ik begrijp ook dat het moeilijk is voor mensen omdat ik zelf gewoonlijk niet op het idee kom om de richting van het gesprek te bepalen. Ik krijg het benauwd en ik verdwijn. Dat komt door mijn ziekte. Vroeger verdween ik niet.<\/p>\n
Er is nog iets heel plezierigs: we hebben een piano gekocht en daar speel ik nu dagelijks op. Toen ik een jaar of 15 was, had ik pianoles \u2013 en die stukken, die ik toen oefende, probeer ik nu echt goed te spelen. Scarlatti en Bach. Met al mijn aandacht en al mijn plezier.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tja, ik kan nou wel doen alsof het allemaal nogal meevalt, en dat doe ik ook echt regelmatig – ook omdat het er zo nu en dan werkelijk op lijkt alsof er niks aan de hand is – maar: het…<\/span><\/p>\n