Ik houd van planten, ze zijn zo stil en zonder twijfel. Wortelend in het duister richten ze zich naar het licht. Het meest nog houd ik van cactussen, zoals ze op zichzelf staan in hun trage tijd. Geen mooie praatjes, geen grootse gebaren, soms na droogte een bloem in de nacht.<\/p>\n
Ik houd ook van dieren. Van olifanten, te groot om te omhelzen en te bezitten, en walvissen. Ik heb het nooit geprobeerd, maar ik zou graag langdurig met ze vertoeven, ik bedoel in hun lange tijd, want in dat opzicht zijn zij als cactussen. Dezelfde stilte, dezelfde rust.<\/p>\n
Zo is het ook met mijn vrouw. Onze lotslijnen zijn samengekomen en er is niets meer dat vervuld moet worden. Voorbij de zoete mogelijkheid van versmelting, voorbij het kennen en gekend worden, is daar de oneindige ruimte waarin wij naamloos zijn.
\nWe gaan de trap op, ontkleden ons, liggen naast elkaar in bed. Ik lees nog even. Zij keert zich naar mij toe, kijkt mij aan. Alsof een berg een oog opent en de wereld beziet.
\nIk doe het licht uit en strek mij uit in het ruisen van de nacht. Hoor haar ademhaling, diepe zuchten, korte plofjes. Spreid mij als een onmetelijke zijden parachute uit over de wereld.
\nMet haar, voorbij haar, dit alles.
\nE\u00e9n hartenklop.<\/p>\n