{"id":3645,"date":"2022-05-29T15:54:40","date_gmt":"2022-05-29T13:54:40","guid":{"rendered":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/?p=3645"},"modified":"2022-05-29T17:00:36","modified_gmt":"2022-05-29T15:00:36","slug":"de-zoete-drank-en-de-groene-sliertjes","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/de-zoete-drank-en-de-groene-sliertjes\/","title":{"rendered":"De zoete drank en de groene sliertjes"},"content":{"rendered":"

\"\"Hanneke wordt wakker. Het is zondag. Ze kijkt opzij en zegt: \u2018Mag ik naast je komen liggen?\u2019 Ze vraagt om toestemming, want ik heb de sleutel van de hemelpoort. Ik zeg: \u2018Ja hoor, kom maar.\u2019 Terwijl ik het zeg, weet ik al dat het niet zal gebeuren, want zo gaat het de laatste tijd \u2013 ze vergeet zo snel. Ze zegt: \u2018Oh, fijn!\u2019 en blijft inderdaad liggen zoals ze lag. We zijn nu in een volgend moment, ik in ieder geval, maar haar moment is niet een volgend moment, haar moment is nu, en het is goed zo.<\/p>\n

Even later zegt ze: \u2018Ik geloof dat het vandaag morgen is.\u2019 Ze zegt het voor zich uit, meer voor zichzelf dan voor mij. Ik beaam het met een knorrend geluidje.
\nVooral de onbevangenheid die spreekt uit dit korte credo vind ik vertederend. Ze schaamt zich niet voor haar onwetendheid. Hoe zat het ook alweer? Kwam gisteren nou voor morgen of na morgen?
\nIk denk: wat is tijd toch een moeilijk begrip als je ondergedompeld bent in het nu. Ik zie opeens zo\u2019n zoet Indonesisch drankje voor mij, Tjendol<\/em>, waar groene sliertjes doorheen zweven, en ik vertaal dit beeld voor mijzelf: in de zoete eeuwigheid zweven flarden van aangeleerde tijd voorbij, gisteren, morgen, vandaag, de net iets hardere stukjes.
\nEs Tjendol, dat dronk ik vaak, gisteren, toen vandaag mijn jeugd was.<\/p>\n

Even later lopen we naar de overkant, naar mijn werkkamer. Het is meimarkt en een dikke oudere Marokkaanse vrouw loopt met haar man voor ons uit. Hanneke wijst naar de vrouw. \u2018Kijk,\u2019 zegt ze, \u2018zo loopt zij.\u2019 Ze laat zien hoe de vrouw loopt en overdrijft dat flink. Als een dronken zeeman waggelt ze naast mij. Een kind dat een kind nadoet. Ze voegt eraan toe: \u2018Dat doet ze altijd zo,\u2019 alsof ze die vrouw al jaren kent. Ik denk even dat zij met \u2018altijd\u2019 ook werkelijk altijd bedoelt, mijn altijd, alsof ze die vrouw al veel vaker heeft gezien, maar Hanneke\u2019s altijd is niet een lange tijdslijn, het is nu en dat is er immers altijd. Mmm, die groene stukjes zijn altijd zo lekker!<\/p>\n

Zij wordt dadelijk opgehaald door een vriendin, die haar meeneemt naar Friesland en misschien pas over 9 uur terugbrengt. Een voor mij ongekend lange periode. Ik vind het heerlijk, want het vraagt veel om voortdurend dienstbaar te zijn aan haar beleving en haar behoeften. Ik heb nu een zee van tijd. Zoals zij het verwoordde en deze chroniqueur het getrouw noteerde: \u2018Al die dingen die kunnen, kunnen ook nog eens een keertje allemaal.\u2019
\nDaarmee is het wel even gezegd.<\/p>\n

(wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n