Nog een toelichting op het voorafgaande.<\/p>\n
Ik leg nu de nadruk op het hart, maar ik heb niets tegen het hoofd. Ik prijs mij gelukkig met mijn intelligentie en mijn vermogen om te overzien en lijnen uit te stippelen. Het hoofd is niet minderwaardig en niet slecht. Nee, het hoofd wordt pas ondeugdelijk wanneer hoofd en hart gescheiden zijn. Dan gaat het hoofd ratelen, het wordt angstig en argwanend en verliest zich in illusies. Het wil de dienst blijven uitmaken, en alles wat het hart vraagt wordt dan een gevaar.
\nDaar, waar het hoofd de dienst wil blijven uitmaken, ontstaat het typische lijden van de mens \u2013 het lijden dat het gevolg is van afweer en controlezucht. Wij mensen krijgen hiervoor de rekening gepresenteerd, individueel en collectief in toenemende mate.<\/p>\n
Er zijn natuurlijke patronen, zoals er nerven zijn in het hout, zoals een stroom zich een weg vindt naar de zee. Patronen die in de wereld van ruimte en tijd onder alles door naar eenheid leiden, naar beleving van NU en verbinding in NU.
\nHet hart is geneigd om de natuurlijke patronen te volgen en daarmee samen te vallen. Het hoofd kan het hart hierbij helpen, want het hoofd heeft het vermogen om te overzien en het is thuis in tijd en ruimte. Het hoofd kan vormen maken waar het hart in kan wonen.<\/p>\n
Ik kan na zo’n 12 jaar alzheimer nog steeds met Hanneke van hart tot hart spreken en samenzijn. Niet altijd, maar wel bijna iedere dag. Ik vind dat een groot geschenk.
\nDit, het hartscontact, begint zelden bij haar, maar als ik mij openstel en mij naar haar toe beweeg, komt zij mij meestal graag tegemoet. Ik merk dan hoezeer zij hunkert naar contact en, zoals ik het noem, waarheid voorbij de begrippen. Zij heeft de woorden niet meer vrij tot haar beschikking, maar haar gevoel is vrij en stroomt mij tegemoet. Als het ware meegenomen door ons gevoelscontact kan ik dan soms de woorden vinden waardoor we beiden worden opgewekt, omdat ze uitdrukken wat ons verbindt, niet alleen voorbij de begrippen, maar ook voorbij de pijn en de dofheid en de angst voor wat allemaal mogelijk is.
\nDeze contacten van het hart zijn een vorm van gezamenlijke meditatie. Een meditatie van hart tot hart, waarin wij beseffen en beleven dat onze ups en downs, al die stemmingen en voorstellingen, het harde werken, het onbegrijpelijke, het nachtelijk wakker zijn, gebeuren binnen onmetelijke eenheid en liefde. Het is onze meditatie en tegelijkertijd is het een gezamenlijk gebed, een dankgebed voor alles wat wij met elkaar hebben mogen beleven en nog steeds beleven. In alle verlorenheid en vermoeidheid toch twee frisse blaadjes aan dezelfde boom die elkaar aankijken en herkennen \u2013 en in de herkenning beleven dat we deel uitmaken van dezelfde boom.<\/p>\n
Daar ben ik dan weer uitgekomen bij mijn thema van de laatste tijd: lotsverbondenheid.
\nWaarbij ik mij steeds meer afvraag: is dat wat ik lotsverbondenheid noem wel zo kenmerkend voor mijn verhouding met Hanneke?
\nIs het niet \u2018gewoon\u2019 mededogen. Natuurlijk mededogen dat bij ieder levend wezen een andere vorm aanneemt?<\/p>\n
(het onderzoek gaat door \u2013<\/em> wordt vervolgd dus weer<\/em>)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nog een toelichting op het voorafgaande. Ik leg nu de nadruk op het hart, maar ik heb niets tegen het hoofd. Ik prijs mij gelukkig met mijn intelligentie en mijn vermogen om te overzien en lijnen uit te stippelen. Het…<\/span><\/p>\n