![\"\"](\"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/Hanneke-februari-2011-Ibiza-scaled-e1678886925368-194x250.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Gisteren was Hanneke jarig. Ze werd 77.
\nIk schrijf een eerbetoon. Het is een herinnering en een herkenning tegelijkertijd.<\/p>\n
Ik kwam ergens een foto tegen van Hanneke, een foto die iets meer dan 11 jaar geleden is gemaakt in Ibiza, waar ik toen de winter doorbracht. Ik herinner mij niet meer dat ik de foto heb gemaakt, maar ik weet wel waar hij is gemaakt: in een barretje in Santa Eulalia, waar zij altijd op mij wachtte wanneer ik naar de sportschool was geweest.
\n11 jaar geleden \u2013 rond die tijd is het aantasten van haar brein begonnen, \u2018de neerslag van eiwitten die de communicatie tussen de hersencellen moeizamer maakt\u2019. Er was nog niets aan haar te merken. Zij kijkt mij aan met die rustige ontspannen blik van haar, genietend, ook van mij genietend, aanwezig en schouwend tegelijk. Oh, wat hield ik van die rust!
\nEn wat hield ik van de warmte, die ook op de foto van haar afstraalt. De warmte van haar wezen, het vuur dat haar vervulde met levensvertrouwen en vitaliteit.<\/p>\n
Zij kijkt in de foto naar mij over de tijd heen. Alsof zij toen al naar mij nu keek, de man zag die ik nu ben, die herkende als haar reisgenoot in de tijd.
\nHet is geen sentimentaliteit om zo naar haar op die foto te kijken, want zo keek zij vaak naar degene die tegenover haar zat, of ik het nu was of een cli\u00ebnt of een vriendin, haar dochter of een leerling. Ze keek naar die wonderbaarlijke verbinding tussen hoofd en hart, die meest menselijke verbinding die in de tijd gerealiseerd kan worden.
\nDat was haar kracht, dieper dan haar intelligentie en haar oordeelsvermogen. Zij zag niet de belofte in de ander, aan beloften had zij maling, zij zag het beste in de ander, en zij zag hoe in het lotsgebeuren van de tijd het beste tot vrucht kon worden.
\nZo kijkt zij naar mij, daar tegenover haar, door de tijd. Zij zag mij in mijn verscheidenheid, mijn palet, en zij was vol vertrouwen dat ik mijn kunstwerk zou voltooien. Standvastig en tevreden zag zij de nacht en het ochtendlicht tezamen.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/IMG_4171-178x250.jpeg\")
En nu is zij zoals op het portret dat Petra, een van haar lieve verzorgsters, van haar heeft gemaakt. Nog steeds schouwend, nog steeds vurig, maar ontdaan van haar charme en haar kleurenrijkdom. Zij beziet zich niet meer in de dingen, de wereld is haar niet meer tot spiegel, maar wanneer zij waarheid hoort of ziet, breekt het licht naar buiten. Zij houdt zo van waarheid, van wat zij tegenwoordig de werkelijkheid van de werkelijkheid noemt en als zij die essentie proeft, staat even die vrouw die ik zo goed ken in haar op. En kijkt mij aan. Ik kan het niet geloven, maar het is waar.<\/p>\n
Dank je wel, schat, dank je wel, vrouw, die ik vaak niet meer kan bereiken en die mij toch nog steeds bereikt, omdat dezelfde trilling ons beroert en we elkaar blijven uitnodigen om te gaan waar het gaan ons leidt.
\nWat een geluk dat we elkaar hebben gevonden en dat we voorbij het vinden elkaar hebben ontsloten. Ik ben jou zo dankbaar, jou en het leven.<\/p>\n
(wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Gisteren was Hanneke jarig. Ze werd 77. Ik schrijf een eerbetoon. Het is een herinnering en een herkenning tegelijkertijd. Ik kwam ergens een foto tegen van Hanneke, een foto die iets meer dan 11 jaar geleden is gemaakt in Ibiza,…<\/span><\/p>\n