{"id":4534,"date":"2024-05-28T11:38:58","date_gmt":"2024-05-28T09:38:58","guid":{"rendered":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/?p=4534"},"modified":"2024-05-28T20:12:15","modified_gmt":"2024-05-28T18:12:15","slug":"de-erfenis-3","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/de-erfenis-3\/","title":{"rendered":"De erfenis (3)"},"content":{"rendered":"

\u2018Ik dacht dat ik mij opgelucht zou voelen. Als je verliest, dan verlies je. Dat is vreselijk. Als je wint, verwacht je een beloning. Maar er komt niks. Het is alleen voorbij.\u2019 Dit zegt Sandra Voyter tegen het einde van de film Anatomie d\u2019une chute<\/em>. Ze is beschuldigd van de moord op haar man en die dag vrijgesproken. Het is een winst van niks, want wat win je nou? Alleen maar dat je niet verloren hebt. Moet je daar nou blij mee zijn?<\/p>\n

Soms wordt mij gevraagd: \u2018Ben je ook opgelucht? Voel je je toch ook bevrijd?\u2019 Bedoeld wordt: nu Hanneke dood is en ik niet meer voor haar hoef te zorgen.
\nIk vind het niet gek dat ze het vragen, ik heb het zelf ook weleens aan iemand gevraagd, die heel lang gezorgd had voor een ongeneeslijk zieke partner. Ik merk nu wel dat het een vraag is die nergens op slaat. Opgelucht? Bevrijd? Nee, zo is het niet. Met Sandra Voyter zeg ik: \u2018Het is alleen voorbij.\u2019
\nIk ben wel aan het bijkomen. Alsof ik uit een jarenlange winterslaap aan het ontwaken ben.<\/p>\n

Ik kijk naar een opname van nog geen minuut van Hanneke, die mij zojuist is toegestuurd. Ze ziet er niet uit, haar haar is een en al klit, ze mummelt voor zich uit, ze beweegt zich, typisch alzheimer, alsof ze door de mist loopt, en toch is zij het helemaal. De opname is zo voorbij, veel te snel. Ik wil haar langer zien. Ik geniet van haar. Wat is dat toch? Ik zie ondanks alles dat briljante waarvan ik zoveel houd, dat onverwoestbare, kernachtige. Ik ken niemand die is zoals zij. Zo iemand zal ik niet meer kennen. Het is voorbij, voorbij, voorbij.<\/p>\n

Ik schrijf aan een vriend: Ik heb de afgelopen jaren in mijn zorg voor Hanneke mogen ervaren dat alle bespiegeling wegviel. Het was zo intens, zo onontkoombaar dag in dag uit. Ik deed het niet omdat het goed was of omdat ik er bonuspunten mee kon verdienen, maar omdat dit het was, deze vrouw, Hanneke, en deze man, Hans, hoe wij beiden ook waren, dit was het kruispunt, hier brandde het vuur.
\nHet is klaar nu, ik kan trots zijn en dankbaar, maar ik ben ook enigszins onthand omdat dit intense zo-zijn dat mij ontrukte aan \u2018omdat en opdat\u2019 er niet meer is. Er was geen nut en geen onnut, geen mogelijkheid om te kiezen, geen mogelijkheid ook om mij te beklagen. Er was geen andere, ideale situatie. Dit was de situatie en anders niet.
\n<\/em>Als ik terugkijk, begrijp ik niet dat ik het volhield, terwijl ik toen niets aan het volhouden was. Kom ik weer met mijn paradox: ik kon het alleen maar volhouden doordat ik het niet volhield. Ja, het is niet alleen een leuke paradox voor in een zelfhelpboek, het is nog waar ook, zo was het.<\/em><\/p>\n

Dit gaat net zozeer op voor mijn leven nu. Ik begrijp niet hoe ik het volhoud, dit verscheurende verlies. Ik houd het alleen maar vol door het niet vol te houden. Ik doe door niet te doen. Ik laat mij verscheuren en blijk daarin heel te zijn.
\nDat is de enige methode die ik ken. Het is niet alleen mijn methode. Het is wat wij deden, Hanneke en ik, wat wij aan elkaar hebben geleerd. Weersta niet, verhef je er niet boven, wees hier. Zo ben ik met haar, mijn schat, terwijl zij er niet meer is. Werkelijk niet meer is.
\nHet is onze methode en als zodanig ook mijn monument voor haar. Niet een uitgebeiteld grafmonument dat al dan niet de tijd weerstaat, maar een levend monument in de tijd. Zoals wij elkaar hebben geleerd om te leven en te doorleven en zoals wij dat met elkaar hebben beoefend. Dit is mijn eigenlijke monument.<\/p>\n

Ik ga naar haar graf toe. Zij wandelt niet naast mij en zij is ook niet daar als ik bij het graf aankom. Zij is weg, geheel vertrokken, tenminste bij mij, want andere mensen ervaren haar wel. Zij is weg en in haar weg-zijn is mijn weg.
\nIk bedoel dat niet als een woordspeling, een mooie vondst. Het is werkelijkheid. Zij heeft mij een volstrekt ontbreken van haarzelf gegeven. Dat was haar laatste gift. En die ben ik aan het uitpakken.
\nIk kan haar niet bedanken. Zij is er niet en dat is het laatste wat er van haar is.<\/p>\n

Dit is wat mij betreft haar geestelijke erfenis. En daarnaast is er, zoals ik de vorige keer schreef, de fysieke erfenis, o.a. de erfenis van de teksten die zij heeft geschreven, het boek dat half af is.
\nIk heb mij afgevraagd of ik de kracht en de animo heb om de aantekeningen voor dat boek uit te werken en tot een afgerond geheel te maken. Het is mij de afgelopen weken duidelijk geworden dat dit mij niet lukt. Ik kan ook zeggen dat het niet op mijn pad ligt. Maar ik wil er wel iets mee doen, dat is zonneklaar, ik heb er iets mee te doen.
\nIk heb mij bezonnen op vormen. En ik kom nu hierop uit: Ik wil graag voor de lezers van mijn blog twee of drie lezingen geven over het thema Vonk en vuur<\/em> (de werktitel van het boek dat Hanneke aan het schrijven was). Ik aarzel nog of het zoomlezingen worden (qua organisatie het makkelijkst) of lezingen in levenden lijve (in direct contact, dat vind ik zelf het prettigst).
\nZo ver ben ik nu. Werk in uitvoering. Als je een wens hebt, een tip of een idee, ik houd mij aanbevolen.<\/p>\n

(wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u2018Ik dacht dat ik mij opgelucht zou voelen. Als je verliest, dan verlies je. Dat is vreselijk. Als je wint, verwacht je een beloning. Maar er komt niks. Het is alleen voorbij.\u2019 Dit zegt Sandra Voyter tegen het einde van…<\/span><\/p>\n

Lees meer ›<\/a><\/div>\n

<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-4534","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hans"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p43q0F-1b8","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4534","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4534"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4534\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4543,"href":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4534\/revisions\/4543"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4534"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4534"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.dekorteweg.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4534"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}