Ik kreeg vanmorgen een late reactie op mijn vorige blog. De briefschrijver heeft zich kennelijk nogal ge\u00ebrgerd, want hij spreekt een soort vervloeking over mij uit: \u2018De hele nacht zal je een stijve hebben.\u2019 Met een link naar een adres waar dit aan mij zal worden voltrokken. Ik krijg wel vaker nare reacties, maar dit is toch wel uitzonderlijk. Waarom wenst de afzender mij deze helse kwelling toe? En dan ook nog eens de hele nacht. Ik ben net zo blij dat ik weer goed slaap.<\/p>\n
Ik moet denken, zoals zo vaak in deze tijd, aan Hanneke. Daar is maar weinig voor nodig. Jarenlang draaide mijn bestaan om haar en nog steeds is zij in haar afwezigheid de ruimte waar mijn gedachten en ervaringen in uitmonden. Ditmaal word ik getriggerd doordat de briefschrijver de woorden \u2018de hele nacht\u2019 gebruikt \u2013 de specifieke invulling laat ik even voor wat hij is. Wat de specifieke invulling van mijn briefschrijver betreft, ook daarbij moet ik aan Hanneke denken. Aan een voorval 40 jaar geleden. Hanneke was een religieuze vrouw. Ik wilde beslist dat het woord godsvruchtig<\/em> op de rouwkaart kwam te staan, ook al is het niet gebruikelijk om een boeddhist godsvruchtig te noemen. Maar ja, zo was ze nu eenmaal. Ze mediteerde, volgde in essentie het achtvoudig pad, en bad tot God, de Ene, die ze kende als een weldadige omarming, misschien wel meer vrouw dan man, waarin alle versplintering samenkwam en tot levensmelk werd.
\nIk herinner mij hoe Hanneke tot kort voor het einde, toen het taalcentrum nog niet geheel was weggebrand, de dag naast mij in bed eindigde door een tamelijk lang Hebreeuws gebed uit te spreken. Dat gebed, Adon Olam<\/em>, dat als ik het wel heb eigenlijk een ochtendgebed is, eindigt met de regels (in vertaling): Aan Zijn hand vertrouw ik mijn ziel toe, als ik ga slapen, en als ik ontwaak, en met mijn ziel mijn lichaam ook. Mijn God is bij mij, ik heb geen vrees.
\n<\/em>Die slotregels kregen bij haar een extra klemtoon. Juist in de nacht kan het flink gaan spoken. Al het onaffe en onbeheersbare kan je naar de keel grijpen en je kleiner en kleiner maken tot je niets meer waard bent. Door deze woorden zowel als een bede als een gelofte uit te spreken vertrouwde zij zich toe aan de nacht. Aan de hele nacht, zoals zij zei. En daarmee bedoelde zij niet alleen de nacht aan het eind van een dag. Ook de nacht van haar leven.<\/p>\n
\nHet begon ermee dat zij mij meenam naar een levensgroot Jezusbeeld in de tuin van een voormalig klooster, waar wij een groep leidden. Toen wij daar waren aangekomen, onthulde zij een beetje verlegen dat zij de dagen tevoren steeds in de middag bij dat beeld had gezeten, zoekend, voelend wat de essentie van haar verbinding met Jezus was. Ze vertelde hoe blij ze was te ontdekken dat hij niet alleen een geestelijke wezen was, maar ook een aardse man met een geslacht waarmee hij kon liefhebben. Ze vroeg mij, daarom had zij mij meegenomen, of ik ook zag wat zij zag, namelijk dat onder het gewaad van Jezus, vaag maar toch onmiskenbaar, de vorm van zijn mannelijke geslacht te zien was. Had hij misschien zelfs een stijve?
\nHoe ik ook keek, ik zag het niet. Ik moest erom giechelen en zij moest er ook om lachen, maar het was duidelijk dat dit heel belangrijk voor haar was. God zetelde niet apart hoog in de hemel, maar doordrong het gehele aardse bestaan.<\/p>\n
\nJezus was voor haar net zo belangrijk en ook net zo puur als Boeddha. Jezus, de meest nabije gestalte van God in ruimte en tijd, was in ons midden waar wij tezamen waren, niet alleen in wijsheid en liefde, maar ook in seks en plezier. We konden met God zijn in alle kleuren van de regenboog. Het was haar leidraad en haar boodschap. Geest en drift waren geen vijanden van elkaar, maar geliefden. En seks kon een uiterst plezierig opstapje zijn naar Verlichting, Vervulling, Eenheid. Van vonk tot vuur.<\/p>\n