Gisteren ben ik 82 geworden. Nu rolt het wiel weer verder, ik ben niet meer jarig, het is gewoon lente. Bij het opstaan vanochtend dacht ik: ik heb vakantie. Het is zo, het is leeg \u2013 dat is toch wat vakantie letterlijk betekent.<\/p>\n
Eigenlijk heb ik het hele jaar al het gevoel dat het vakantie is, terwijl ik toch ook in de rouw ben. Dat is kennelijk niet in strijd met elkaar. Het hoort natuurlijk niet, maar het is wel een feit: in al deze woeling geniet ik zoals ik niet eerder heb genoten.
\nOm mijzelf een beetje gerust te stellen, zeg ik voor mij uit tegen Hanneke, die er niet meer is en juist daarin er voortdurend is: \u2018Dag lieverd, ik heb het goed zonder jou.\u2019 Er komt geen antwoord, ik verwacht ook geen antwoord, maar die zuil van roerloos licht, die bleef waar Hanneke was, is onverminderd hier.<\/p>\n
Hanneke wilde dat ik bij haar uitvaart Stan Laurel (de Dunne van de Dikke en de Dunne) zou citeren: \u2018Wie bij mijn begrafenis een lang gezicht trekt, wil ik nooit meer zien.\u2019 Ik vergat het bijna. Ik was al klaar met mijn toespraak, ging al zitten en toen herinnerde ik mij die wens van Hanneke. Ik ging snel terug en sprak de door haar gewenste woorden alsnog uit, tot vreugde van velen, die in deze woorden ook Hanneke herkenden.
\nZonder te forceren blij van binnenuit. Dat was Hanneke, dat waren we samen. Door dik en dun. Ik ervaar het wel als een steun dat zij zo was. Ik hoef niet wanhopig en verscheurd te zijn, ik mag wanhopig en verscheurd zijn, het is deel van het leven, de golfslag van het leven
\nRouwen is verliezen, het is loslaten en het is ook het loslaten tegemoet gaan, erin rusten. En leegte is niet alleen het ontbreken van, het is ook de mogelijkheid tot. Ja, het is vakantie.<\/p>\n
Ik lees een gebed van de Azteken. Het begint zo:<\/p>\n
Oh, slechts voor even heb We zijn aan elkaar uitgeleend. Wat is dat goed gezegd! We bezitten elkaar niet. Het is voor even. We hebben elkaar even gekregen. Van het leven. En dan neemt het leven ons weer terug, de een na de ander. Ik besluit met de rest van het gebed:<\/p>\n Maar slechts voor even Zo ook wij, want slechts voor even <\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Gisteren ben ik 82 geworden. Nu rolt het wiel weer verder, ik ben niet meer jarig, het is gewoon lente. Bij het opstaan vanochtend dacht ik: ik heb vakantie. Het is zo, het is leeg \u2013 dat is toch wat…<\/span><\/p>\n
\n<\/em>jij ons aan elkaar uitgeleend,
\n<\/em>omdat wij vorm aannemen
\n<\/em>wanneer jij ons tekent
\n<\/em>en wij het leven ontvangen
\n<\/em>wanneer jij ons schildert
\n<\/em>en wij ademen
\n<\/em>wanneer jij ons zingt.<\/em><\/p>\n
\nHet is een geschenk. En het verlies is een verlies in smart en eerbied en dankbaarheid.<\/p>\n
\n<\/em>heb jij ons aan elkaar uitgeleend,
\n<\/em>omdat zelfs een afbeelding gesneden
\n<\/em>in obsidiaan vervaagt
\n<\/em>en de groene veren waarmee de Quetzal vogel
\n<\/em>gekroond is, de groene veren verliezen hun kleur
\n<\/em>en zelfs de klanken van de waterval versterven
\n<\/em>wanneer de tijd van droogte komt.<\/em><\/p>\n
\n<\/em>heb jij ons aan elkaar uitgeleend.<\/em><\/p>\n