Ik ben al geruime tijd met tussenpozen een stuk aan het schrijven voor mijn blog. Ja, met tussenpozen, want ik ben zo verdiept in het nieuwe boek dat ik aan het schrijven ben, dat ik mij daar maar moeilijk uit kan losmaken. Heb alsjeblieft nog even geduld. Het komt eraan. Ik kom eraan.<\/p>\n
Maar eerst iets ouds dat nu nieuw is. Ons boek is namelijk uit! Het boek van Dick Verstegen en mij. Gedeeld besef, Brieven over het wonder in het alledaagse <\/em>(Uitgeverij Asoka). Ik ontving het eergisteren en ik zit er zo nu en dan in te lezen alsof het het boek van een ander is. In licht bestaat duisternis Alle dingen hebben hun eigen waardevolle functie Graag citeer ik nog een passage uit mijn derde brief aan Dick. In deze derde brief schrijf ik over liefde en loslaten (het was drie weken voor Hanneke’s overlijden).<\/p>\n Het gaat wat mij betreft bij dit alles om liefde. En in de liefde gaat het om weerloos zijn en toevertrouwen. Deze pseudo-oplossingen die de cultuur en in het bijzonder de reclame ons biedt, noem ik in het boek ‘het beheersbare surrogaat’.<\/p>\n *<\/p>\n Mocht je na dit alles nog ge\u00efnteresseerd zijn in andere projecten van mij, er is ook weer een nieuwe podcast.
\nDick en ik hebben elkaar brieven geschreven (ieder tien) in een tijdvak van bijna twee jaar. Voor mij is dat misschien wel de belangrijkste periode in mijn leven geweest, de tijd van het afscheid van mijn vrouw Hanneke, haar laatste jaar, haar overlijden en de eerste periode van loslaten daarna. Het is niet het hoofdthema van het boek, maar ik schrijf er natuurlijk wel over. In mijn zijn met Hanneke en in het loslaten beleefde ik immers het wonder in het alledaagse.
\nDick schrijft over zijn leven, zijn boeddhistische weg, zijn herinneringen en vooral waar het bij hem ten diepste om gaat. Want dat is het centrale thema in het boek door alles heen: het gedeelde besef, het verwoorden ervan, en hoe verschillend we hierin zijn.
\nIn het gebeuren zoeken we de essentie, die we beiden ook herkennen in de tekst die het motto is van het boek:<\/p>\n
\n<\/em>maar zie die duisternis niet als strijdig met licht.
\n<\/em>In duisternis bestaat licht,
\n<\/em>maar beschouw ook dit licht niet als strijdig\u00a0met duisternis.
\n<\/em>Licht en duisternis horen bij elkaar
\n<\/em>als onze twee voeten bij het lopen.<\/em><\/p>\n
\n<\/em>en verhouden zich op natuurlijke wijze tot al het andere.
\n<\/em>Het alledaagse hoort bij de onpeilbare bron,
\n<\/em>zoals een deksel past op een pan;
\nd<\/em>e ondoorgrondelijke bron verschijnt in het alledaagse
\n<\/em>zoals twee pijlen elkaar treffen in de lucht
\n<\/em>
\n\u2013\u2013 uit de Sandokai <\/em>van Shitou Xiqian (700-790)<\/p>\n
\nWe kunnen niet zonder liefde, net zoals we niet zonder zuurstof kunnen. We redden het wel een tijdje zonder, maar we verkommeren uiteindelijk als we geen liefde ontvangen en vooral als we niet in liefde zijn.
\nZoals ons lichaam inademt en uitademt om in leven te blijven, zo is het voor onze essentie noodzakelijk om via ons lichaam, voelen en denken liefde te geven en liefde te ontvangen. Naar de ander, van de ander, met de ander. Zo realiseren we hier op aarde dwars door alle vormen heen de eenheid waar we uit voortkomen. Wanneer we ons door liefde laten vervullen, eren we de verscheidenheid van leven en zijn we in onze tijdelijke afgescheidenheid ook nog eens heel en gelukkig.
\nMaar juist het oplossend vermogen van de liefde, het doorbreken van de ik-scheiding, juist datgene waar we het meest naar verlangen, is ook hetgeen we het meest vrezen. Liefde is een beangstigende kracht voor het \u2018ik\u2019 dat zich wil blijven voortzetten zoals het was en zich wil blijven onderscheiden van al het andere.
\nAls we de liefde willen volgen, moeten we door \u2018de brandende hoepel\u2019 van ons stelsel van voorwaarden springen. Wanneer we terugdeinzen en niet springen, komen we onder grote spanning te staan omdat we nu eenmaal hunkeren naar eenwording, naar realisatie van liefde. In deze spanning, zoeken we naar oplossingen die in ieder geval op de korte termijn soelaas kunnen bieden.<\/em><\/p>\n
\nDitmaal met Gonnie Jansen, die een serie podcasts aan het maken is onder de verbindende titel\u00a0 \u2018Dement-eren\u2019. Zij gaat in deze podcasts op zoek naar de lichte kant van dementie. In podcast 4 spreekt ze met mij over de liefde van Hanneke en mij en onze lotsverbondenheid in het land van Alzheimer. Het is een prettig gesprek geworden, waarin inderdaad de klemtoon ligt op het liefdevolle samenzijn. Het lijkt al zo lang geleden, die laatste jaren met Hanneke, maar als ik erover vertel is het heel dichtbij, direct voelbaar, en bij tijd en wijle ook heel intiem.<\/p>\n