Ik ben al een kleine maand in Duitsland, in Sauerland. Ik ben aan het schrijven. Het boek over afscheid, verlies en schoonheid, waar ik nu al een jaar mee bezig ben. Het is misschien wel het laatste boek dat ik schrijf. Het is heel indrukwekkend om ermee bezig te zijn, een voortdurende meditatie.<\/p>\n
Verlies, loslaten, de dood in het leven, het is een van de belangrijkste thema\u2019s in mijn leven. Ik weet er veel over, ik heb de literatuur erover bestudeerd, ik heb mensen begeleid in hun verlies en ik heb natuurlijk zelf ook vaak afscheid genomen \u2013 en juist dat, wat ik weet via studie en wat ik heb gedistilleerd uit mijn ervaringen, moet ik loslaten en laat ik los. Het is misschien materiaal, maar geen beginpunt. Daarom noem ik mijn schrijven ook mediteren.<\/p>\n
Ik heb niet de behoefte om een ego-document te schrijven of om weer een nieuwe methode van rouwverwerking aan te bieden. Ik keer tot nul, beleef hoe leven in de tijd afscheid nemen is, buig mij, geniet van de schoonheid in alle fasen van het vormbestaan, en volg de draad van licht waarop alle gebeurtenissen zijn geregen.
\nEr zijn geen richtlijnen meer, geen aparte leer die ik toepas op mijn dagelijks bestaan. Dit alles is de weg van essentie. Hier in deze wereld, waar de smalte onlosmakelijk deel is van de onmetelijke weidsheid.<\/p>\n
Ik schrijf hierover als aan een vriend. Dat geeft het waarschijnlijk wel het beste weer.
\nIk heb geen idee wanneer het boek klaar is. Meestal was een boek wel in anderhalf, twee jaar klaar. Dit is een boek dat ik niet onder tijdsdruk kan schrijven. Het schrijft zichzelf. Take it or leave it, zeg ik regelmatig tegen mijzelf.<\/p>\n
Nu is het Pinksteren. Na Pasen het feest dat ik jaar na jaar het diepst beleef. Het is heel stil. Ademend stil.
\nPinksteren, het feest dat we eenvoudig instrumenten van genade mogen zijn, deel van dit wonderlijke levende weefsel. Allemaal hetzelfde, want allemaal verbonden met de Bron, expressie van Eenheid. Daarin allemaal uniek, een eigen bijdrage leverend aan het grote moza\u00efek. Ons al dan niet openend voor de instroom van inspiratie.
\nDe instroom van inspiratie van moment tot moment, waaraan Pinksteren ons in het jaarritme herinnert<\/p>\n
Geniet ervan!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik ben al een kleine maand in Duitsland, in Sauerland. Ik ben aan het schrijven. Het boek over afscheid, verlies en schoonheid, waar ik nu al een jaar mee bezig ben. Het is misschien wel het laatste boek dat ik…<\/span><\/p>\n