<\/p>\n
6 mei 2013<\/strong><\/p>\n Ik identificeerde mij al op zeer jonge leeftijd met mijn intellect. Dat was geen opgelegde plicht, ik deed het vanzelf omdat ik dolgraag wilde leren lezen en dat ook al heel jong kon. Ik merk nu dan ook \u2013 voorzichtig gezegd \u2013 dat ik liever en speelser word. De kritische blik die mij zo eigen was \u00a0m\u00f3et wel oplossen, want er is een denkwijze voor nodig die ik niet meer bezit. Ik weet zeker dat wij behoed worden, en dat het op onszelf gericht zijn er de oorzaak van is dat we dat niet zo ervaren. Het gaat nog verder merk ik de laatste tijd: we willen twee dingen tegelijk: ontspannen aanwezig zijn en ook nummer \u00e9\u00e9n zijn. Die drang om nummer \u00e9\u00e9n te zijn zit ons als het ware in het bloed. Mensen, ik ook, doen er de gekste dingen voor! My love is like the sea, baby!<\/em> In deze fase, nu mijn denkvermogen het werkelijk begeeft, wordt het niet alleen de kunst maar ook pure noodzaak om simpelweg aanwezig te zijn. Daar richt ik mij nu op. Wordt vervolgd<\/em><\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" 6 mei 2013 Ik identificeerde mij al op zeer jonge leeftijd met mijn intellect. Dat was geen opgelegde plicht, ik deed het vanzelf omdat ik dolgraag wilde leren lezen en dat ook al heel jong kon. Ik speelde niet…<\/span><\/p>\n
\nIk speelde niet met poppen, of vadertje en moedertje. Dat kon ik niet, ik bezat niet de fantasie die je daarvoor nodig hebt. Maar ik miste het ook niet want hoe jong ik ook was, ik was heel eigenwijs en vond dat soort spelen nogal dom.
\nGetallen en letters, daar hield ik van. Ik was er zo goed in dat ik de eerste klas oversloeg, en ja, toen was ik opeens de kleinste \u00e9n de slimste, en kreeg het verstand daadwerkelijk de overhand. Maar kwam\u00a0 het daar nou door of was ik echt zo? Dat is niet uit elkaar te houden. Wel werd het door mijn ouders, de meesters en de juffrouw gestimuleerd \u2013 ze waren er trots op en ik werkte er honderd procent aan mee.
\nZo gezien is het wel een geestige speling van het lot, dat ik nu, op mijn oude dag, als het ware gedwongen word gewoon hier te zijn, en al die meningen en gedachten \u00a0als onnodig bijverschijnsel te beschouwen.<\/p>\n
\nEn ik hoef niet bang te zijn dat ik \u2013\u00a0 dat heet decorumverlies \u2013\u00a0 onbeschaafde taal ga uitslaan of me onfatsoenlijk ga gedragen, want daar houd ik gewoon niet van. Ik houd ervan dat de dingen precies kloppen. Ik zie nog steeds of dat plaatje aan de muur daar hoort of dat het beter een beetje naar links kan, ik zie ook nog steeds of iemand gewoon\u00a0 zichzelf is of een aangeleerde manier van doen heeft. En ik ga eigenlijk ook vanzelf barmhartiger over mensen denken.<\/p>\n
\nTotdat je zo van de liefde gaat houden dat je oprecht wilt weten hoe je jezelf in de weg zit.
\nDat gaat natuurlijk nooit zonder strijd, zowel met je naaste als ook in jezelf. Al worstelend merk ik de kracht van mijn neiging om centraal te zijn, hoe ik daar heimelijk steeds op gericht ben. En hoe juist dat de liefde in de weg zit.
\nJuist nu voel ik ook zo\u2019n diep verlangen om ontspannen mezelf te zijn \u2013 en de openlijke erkenning hiervan is als een besluit. Want ik zal iets moeten doen dat ik niet ken: uitkomen voor wat er echt in me leeft, ook als het nog geen vorm heeft.
\nDat betekent dus bereid zijn om te stuntelen.
\nNergens ervaar\u00a0 ik dat zo sterk als in de liefdesverhouding met mijn man.<\/p>\n
\nBoeddhist<\/strong>
\nRuim twintig jaar geleden ben ik boeddhist geworden.
\nHet gereformeerde geloof waarmee ik opgroeide heeft\u00a0 me nooit echt blij gemaakt,
\nen zodra ik op mijn zeventiende het huis uit was ging ik niet meer naar de kerk.
\nVeel later, toen ik al getrouwd was met Hans, deed ik een boeddhistische retraite in Spanje, waar ik een Geshe leerde kennen, een oude man die mij officieel inwijdde. Hij was vriendelijk en geestig; hij deed mij zelf de \u2018prostratie\u2019 voor \u2013 het zich driemaal languit voorover op de grond uitstrekken \u2013 die ik moest doen.
\nZo ervoer ik het boeddhisme als vriendelijk en ontspannen. Er is geen bedoeling, behalve \u2018natuurlijk aanwezig zijn\u2019.
\nHet werd mij duidelijk \u00a0hoe vaak ik met mezelf bezig was \u2013 en hoe egocentrisch dat was. Onverwoestbaar vriendelijk<\/em>, dat was het kenmerk van de boeddhist, en daar streefde ik naar. Dat was een hele worsteling, want ik bleef mensen die in hun hoofd zaten dom vinden en dus boven hen staan \u2013 en ik kon al die gedachten niet zomaar uitbannen.<\/p>\n
\nHet is blijkbaar heel primair \u2013 het was er toen ik klein was, daarna is het verstand\u00a0 eroverheen gegroeid, en nu dat oplost keert het gelukkig vanzelf terug. Dat heb ik hard nodig, want met het verdwijnen van de censuur wordt ook mijn drang om nummer \u00e9\u00e9n te willen zijn in volle glorie merkbaar.<\/p>\n