Vandaag 12 januari 2014 zou mijn vader 100 jaar zijn geworden. Hij is 68 jaar geworden en in 1982 overleden. Ik meen dat ik hem pas na zijn dood goed heb leren kennen. Ik bedoel daarmee dat ik hem enigszins begrepen heb als een op zichzelf staand mens, los van mij, en dat ik deernis voor hem ben gaan voelen en volwassen waardering. Ik mis hem nu soms onverwacht met een scherpe pijn \u2013 een pijn die niet louter psychisch is, maar die ik in mijn lichaam voel. Het is een lichamelijke behoefte om met hem te zijn. Onmogelijk.
\nEn wanneer het wel mogelijk zou zijn, wanneer het wonder zou plaatsvinden en hij plotseling hier in mijn huis zou verschijnen, zou de vreugde misschien van korte duur zijn. Ik weet eigenlijk niet of het wel zou klikken tussen ons zonder die vader-zoon-verhouding, als twee volwassen mannen.<\/p>\n
Winter<\/b>
\nDit soort gedachten. Een feit is dat ik mij vandaag ontheemd voel. Een ander woord heb ik er niet voor. Alsof ik nergens bij hoor en een brabbeltaal spreek die door niemand wordt verstaan. Het is een prachtige winterdag, zie ik, want ik ben niet blind, maar het is en blijft winter.
\nEn kom mij nu niet aan met verhalen over de lente die in het verschiet ligt. Het verlies, de aftakeling, de onomkeerbaarheid van het verval is net zozeer waar en is nu in ieder geval meer actueel.<\/p>\n
Een gesprek met de minister-president<\/b>
\nHanneke doet haar duit in het zakje. Zij vertelt dat zij op de TV een gesprek met onze minister-president heeft gezien\/gehoord en dat hij de kritische vragen van de interviewer zo kundig, charmant wist te pareren, juist doordat deze hem het vuur na aan de schenen probeerde te leggen. Juist daardoor, zei Hanneke, kon Rutte de positieve kanten van het kabinetsbeleid beklemtonen.
\nVervolgens werden wij het er op deze winterse dag over eens dat het politieke steekspel in onze democratie zo oninteressant is doordat ieder standpunt partijpolitiek (of coalitiepolitiek) zo is voorgekookt dat er niets meer aan te veranderen is. Een standpunt is geen uitgangspunt, maar eindpunt, en de discussie dient uitsluitend om het ongelijk van de ander aan te tonen en die als het even kan op zijn nummer te zetten. Het gaat veel te vaak niet om het zoeken naar waarheid of juistheid door naar elkaar te luisteren en met elkaar tot een nog niet gekende, creatieve oplossing te komen, maar om het uitoefenen van macht en het in stand houden van de machtspositie.<\/p>\n
Daarmee is het democratische proces, en de voor het democratische proces zo belangrijke uitwisseling en discussie, verworden tot het verzamelen van voldoende stemmen om als de meerderheid de dienst te kunnen uitmaken. De woorden (de argumenten) worden achteraf gezocht bij en aangepast aan hetgeen al klaar en besloten is. Alsof het woord slechts verpakkingsmateriaal is.<\/p>\n
Wanneer woorden uitsluitend in dienst staan van machtsuitoefening verliezen ze hun geheim, dat extra dat in het woord besloten ligt, en worden ze saai. Wat heeft het vervolgens voor zin om zelf met een argument aan te komen als het, zoals iedereen eigenlijk weet, niet om argumenten gaat?!<\/p>\n
Persoonlijkheids-mixture<\/b>
\nHet enige wat dan nog een beetje jeu kan geven aan het geheel is de manier waarop het reeds vastliggende wordt opgediend \u2013 wordt verkocht, noemt men dat ook wel. Niet de inhoud maar de performance wordt bepalend \u2013 hoe het bij Pauw & Witteman wordt gepresenteerd en in het algemeen in wat men \u2018de media\u2019 noemt. Een beetje charmante persoonlijkheids-mixture doet dan wonderen: intelligente uitstraling, onderkoelde humor, medelijdende rimpels in het voorhoofd wanneer \u2018de zwakkeren in de samenleving\u2019 ter sprake komen, opgewekte bezorgdheid, dossierkennis, gemoedelijke zelfspot \u2013 inderdaad, precies de persoonlijkheids-mixture van onze minister-president. Hij doet het dus goed.
\nHet. Maar wat hij goed doet weet ik eigenlijk niet.<\/p>\n
Doorklinken
\n<\/b>Het is in dit verband interessant om te beseffen dat het woord persoonlijkheid is afgeleid van het Latijnse personare<\/i>, dat doorklinken<\/i> betekent.
\nIk neem dat doorklinken serieus. Een persoonlijkheid die niet meer het achterliggende wil of kan laten doorklinken heeft zijn ziel verloren. Machtsuitoefening en de continuering van machtsuitoefening is dan in de plaats gekomen van dienstbaarheid, creativiteit, liefde. Bij de grote machthebbers zowel als bij de kleine machthebbers. Klein of groot, er is bevroren status quo, wanneer het risico van vloeibaar leven wordt gemeden. Waar de bevroren status quo het overneemt, is het wachten op de ijsbreker die het leven toch steeds weer stuurt. Crisis noemt men het wanneer zo\u2019n ijsbreker in aantocht is.<\/p>\n
En daar ben ik weer terug bij mijn winterse stemming.<\/p>\n
*<\/p>\n
Morgen verder, want er is nog iets dat ik wil zeggen. Er kriebelt een PS achter op mijn tong, misschien wel een complete herziening, maar ik kan er niet bij. Een nachtje slapen wil dan weleens helpen. We zullen zien.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vandaag 12 januari 2014 zou mijn vader 100 jaar zijn geworden. Hij is 68 jaar geworden en in 1982 overleden. Ik meen dat ik hem pas na zijn dood goed heb leren kennen. Ik bedoel daarmee dat ik hem enigszins…<\/span><\/p>\n