BEELDCULTUUR (2)<\/p>\n
Onecht, leugenachtig en clich\u00e9matig. Iemand met die kwalificaties zou ik niet in mijn huis willen hebben en als zo\u2019n valse glibber toch op de een of andere manier naar binnen zou glippen, zou ik hem er als de wiedeweerga uitzetten. Waarom heb ik er dan geen bezwaar tegen dat mijn kleinzonen naar dat soort onzin kijken (want dat heb ik niet)? En vanzelfsprekend gaat daar nog een vraag aan vooraf: waarom kijk ik zelf?<\/p>\n
Laat ik beginnen met die laatste vraag, die eigenlijk de eerste vraag is. Ik kijk niet, zoals ik weleens tegen mijzelf heb gezegd, omdat ik ge\u00efnteresseerd ben in de techniek van de verhaalopbouw enzovoort. Dat is een snobistische smoes die geen steek houdt. Ik weet allang hoe die verhalen in elkaar zitten. Ook zit ik niet als een participerend observator een bepaalde cultuur te bestuderen. Dat is in ieder geval niet de hele waarheid. Ik doe dat wel, getuige ook dit artikel, maar zo nu en dan verlies ik mij beslist en graag in het beeldverhaal dat mij wordt voorgeschoteld. Ik dein mee, ik deins achteruit, ik voel sympathie en antipathie, ik leef mee met het wel en wee van de hoofdpersoon, en dan ben ik niet meer observator en ik ben ook niet meer participant \u2013 ik identificeer mij. Als een kind identificeer ik mij met een andere werkelijkheid en ben even los van mijn huidige situatie. Anders gezegd: ondergedompeld in de archetypische oceaan ben ik even vrij van de restricties van mijn persoonlijke bestaan.
\nDat is het, vermoed ik. De behoefte om even los te zijn. De behoefte aan escape. Zoals een aspirientje je even losmaakt van de hoofdpijn, zonder dat er aan de oorzaak van de hoofdpijn zelf iets verandert. Een kinderlijke, onschuldige behoefte, zolang zij niet te veel tijd vraagt en tot verslaving leidt. En dat doet zij niet.<\/p>\n
Dus sta ik mij het toe, zo lang als het duurt, en ga ik er vanuit dat ik zo gezond ben dat ik mij ga vervelen wanneer het echt niet meer aansluit. Zo werkt dat. In ieder geval bij mij. Wanneer de verveling intreedt, is er sprake van een gewenning die, merk ik, in een vloek en een zucht be\u00ebindigd kan worden. Verveling als seinpaal en wegwijzer dus. Een interessant gegeven.
\nMededogen went nooit en verveelt nooit, dat gaat ook op voor scheppend zijn, voor aanwezig zijn \u2013 voor wat ik noem de middenas van het bestaan. Zoals ik het zie draait al het andere draait daar omheen als de paarden en koetsen van een carrousel. Wat ik doe is een tijdje rondzwieren, dan weer overstappen op een ander voertuig, het oog gericht op het midden, soms in het midden staan, soms het midden vergeten, toch weer herinneren, hervinden, ook dat is rondzwieren, zelf paarden en koetsjes maken, er een tijdje in zitten, ze aan anderen aanbieden, met het oog op het midden, op liefde, op het centrale beginsel, vanuit het midden, uit liefde. Rond en rond het stille middelpunt.
\nRepetitie is wat mij betreft geen probleem, als het gerepeteerde en de repetitie als zodanig zich maar niet gaan presenteren als het definitieve middelpunt dat hoe dan ook in stand moet worden gehouden. Want als dat het geval is, is er sprake van verslaving. En verslaving is de dood in de pot.<\/p>\n
En mijn kleinzonen? Ach, die zijn aan het ontdekken en leren. Wat voor mij oude koek is, is voor hen een krokante traktatie. Zij zijn zo fris. Ze hebben een goede smaak en onderscheidingsvermogen. Het zou mij verbazen als zij de onechtheid niet zouden gaan doorzien. Natuurlijk, het is mogelijk dat zij tele-junkies worden, beeldverslaafden, zoals het ook mogelijk is dat zij verslaafd raken aan allerlei soorten stoffen die hen van alle kanten aangeboden zullen worden. Het lijkt mij vreselijk, maar het is mogelijk, en ik kan hen, op hun leeftijd, niet behoeden voor hun valkuilen. Niemand kan hen voor henzelf behoeden.
\nLaten ze dus maar een tijdlang die karakters op de voet volgen en zich laten betoveren door de ontwikkelingslijnen \u2013 de karakters en ontwikkelingslijnen die vermoedelijk al zo lang bestaan als mensen er behoefte aan heeft aan hun werkelijkheid te ontsnappen. Zij beleven er plezier aan en ze leren er het een en ander van, heb ik de indruk.
\nWat ze ervan leren? Ze leren kijken en onderscheiden en ziften. In iets te zijn en tegelijkertijd te beschouwen. Ze kunnen leren hoe je een verhaal opbouwt (zij zijn beiden, hoe verschillend ook, verhalenvertellers), hoe je een scenario kunt verfilmen (en in ruimere zin hoe je een gedachte in vorm kunt omzetten), technische vaardigheden dus. Ze leren er archetypische verhaallijnen door kennen. Maar wat ze er het meest van kunnen leren, zeg ik als oude rot en grootvader, is de vruchten in dankbaarheid te plukken en de dorre boom te laten staan. Dat gun ik hen. Dat zie ik ook in hen. Niet alleen als grootvader, ook als reisgenoot. In vertrouwen.<\/p>\n
In vertrouwen, maar niet zonder angst en beven. Het is nu eenmaal een hachelijk bestaan in deze carrousel.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
BEELDCULTUUR (2) Onecht, leugenachtig en clich\u00e9matig. Iemand met die kwalificaties zou ik niet in mijn huis willen hebben en als zo\u2019n valse glibber toch op de een of andere manier naar binnen zou glippen, zou ik hem er als de…<\/span><\/p>\n