Mijn beschermengel fluistert in mijn oor: \u2018Maak je geen zorgen. Je leeft niet in zekerheid, je woont langs de rand \u2013 waar je gaat is je huis.\u2019 Zo spreekt zij al ik weet niet hoe lang tegen mij. Ik weet het en ik vergeet het steeds weer.
\nIk verlang naar zekerheid, zo is de aard van het beestje, dus ik kan het niet vaak genoeg horen. Mijn huis is langs de rand, bij het oneindige. Dat is een ander soort zekerheid dan waar het beestje naar verlangt.<\/p>\n
Het is de zekerheid dat alles is zoals het is en dat het goed is.
\nHoe het ook is.
\nRusten in het precies passende, waar lot en bestemming samenvallen.<\/p>\n
Het is Pinksteren.
\nDe dingen onttrekken zich aan mijn bemoeienis.
\nHier zijn wij samen in de leegte waar niets is zoals wij het ons hadden voorgesteld. De ruimte, zonder middelpunt, zonder omtrek, waarin ik weerloos ben, als een blad aan de boom, los van de boom gekomen, meegenomen door de wind. Zolang als het duurt. Naast dat andere blaadje. Naast al die andere blaadjes.<\/p>\n
Ik overzie het patroon niet. Maar als ik ga zoals ik ga ben ik deel van het patroon. Zo anders dan verwacht. Deelgenoot en instrument.
\nGenietend van de zoete wijn.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mijn beschermengel fluistert in mijn oor: \u2018Maak je geen zorgen. Je leeft niet in zekerheid, je woont langs de rand \u2013 waar je gaat is je huis.\u2019 Zo spreekt zij al ik weet niet hoe lang tegen mij. Ik weet…<\/span><\/p>\n