De droom van eergisteren doet mij op de een of andere manier denken aan een droom die ik heel lang geleden had, meer dan 40 jaar geleden. Ik denk er nog regelmatig aan terug en als een toverbal onthult hij nog steeds nieuwe kleuren.
\nVoordat ik de droom vertel, eerst wat voorgeschiedenis (ik citeer uit een eerder artikel).<\/p>\n
Rond mijn 23e<\/sup> jaar kwam ik onder behandeling van de Rotterdamse psychiater Reinoud Fentener Van Vlissingen. Deze man zou mijn geestelijk leraar worden, mijn leidsman, maar dat wist ik toen nog niet. Hij vertelde mij al snel over een wijze vrouw, juffrouw Hofmans genaamd, en opperde dat ik haar zou schrijven. Ik had natuurlijk over haar gehoord door de rel rond koningin Juliana en prins Bernhard een paar jaar tevoren. Juffrouw Hofmans werd destijds in de pers de Raspoetin van Soestdijk genoemd. Dat was niet wat je noemt een prettige aanbeveling. Ik nam aan dat ze een charlatan was, maar ik had vertrouwen in Van Vlissingen. Dus schreef ik haar een lange brief, waarin ik uitweidde over de vicieuze cirkels en de paren van tegenstellingen waarin ik verwikkeld was. Ik deed mijn best te laten zien dat ik een geestelijk iemand was. Dit is tekenend voor mijn contact met juffrouw Hofmans. Het ging altijd anders dan ik verwachtte en noodzakelijk achtte, en altijd weer merkte ik tenslotte met grote dankbaarheid, dat het medicijn waar ik geen vat op had, het juiste was. Zo begon het en zo zijn we ook ge\u00ebindigd. Ik zag juffrouw Hofmans nooit, behalve tijdens de maandelijkse bijeenkomsten en de \u2018Open Veld\u2019 ontmoetingen, tweemaal per jaar \u2013 ik ontmoette haar nooit persoonlijk. Ik heb haar ook nooit aan de telefoon gekregen, ik heb wel geprobeerd haar telefonisch te bereiken. Dat was me een doorn in het oog, vooral omdat iedereen die via mij contact met haar opnam, al snel voor een persoonlijk gesprek werd uitgenodigd \u2013 mijn vrienden en ook de vrouw met wie ik toen getrouwd was. En dan kwamen die vrienden terug met lange verhalen, die juffrouw Hofmans over hen had doorgekregen. Ik was stinkend jaloers, maar daar liet ik niets van merken. Daar zal wel een bedoeling mee zijn, zei ik dan. Maar ondertussen hoorde God mij brommen. Dit was de voorgeschiedenis. Nu komt de droom.<\/p>\n (wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" De droom van eergisteren doet mij op de een of andere manier denken aan een droom die ik heel lang geleden had, meer dan 40 jaar geleden. Ik denk er nog regelmatig aan terug en als een toverbal onthult hij…<\/span><\/p>\n
\nVier dagen later kwam het antwoord. Een strookje papier, drie regels in haar kriebelige schrift, drie regels in stencil. Geschreven stond er: \u2018Hans, Wees maar gerust hoor. Je krijgt Hulp hoor omdat je z\u00f3 dapper strijd. Wacht het maar in vertrouwen voor je af. De Hulp geschiedt lange geestelijke weg\u2019. Daaronder stond gestencild: \u2018De toegediende Hulp zal zich na bovenstaande datum 3 weken voortzetten. Neem daarna weer schriftelijk contact op. Met vr.gr. Hoogachtend\u2019, en dan haar handtekening. Dat was dat. Ik was hevig teleurgesteld. Ik had gehoopt op een uitgebreid en respectvol antwoord, op erkenning van mijn bijzondere spirituele gaven, een persoonlijke uitnodiging gevolgd door een ontvangst in een donkere ruimte met veel kaarsen en wijze gezichten. Niets van dat alles, alleen zo\u2019n lullig gestencild briefje. Ik legde het briefje naast me neer en opeens barstte ik in snikken uit, onbedaarlijk. Toen werd ik blij, heel erg blij, alsof er een zon in me begon te schijnen. Vanaf dat moment is mijn leven ver\u00adanderd. Er opende zich een weg.<\/p>\n
\nToen werd zij ziek. Zij ontving bijna geen mensen meer. Ik was in het verborgene heel triest, want ik wist zeker dat ik haar nu nooit meer persoonlijk zou spreken. Ik begon te dromen dat ik naar haar onderweg was. Nacht na nacht zocht ik haar huis, maar ik kon het niet vinden. Ik verdwaalde voortdurend en kwam dan terecht in hoge grauwe straten, een troosteloos mechanisch bestaan. \u2019s Ochtends werd ik moedeloos wakker.
\nDeze moedeloosheid, dit besef van ontoereikendheid en onmacht, duurde voort totdat er op een nacht een engel naast me liep, helemaal wit. Hij zei: \u2018Wil je de weg weten?\u2019 \u2018Graag\u2019, zei ik, en opeens zag ik, dat hij op een veerpont stond \u2013 het was bij het IJ \u2013 en met zijn gezicht naar me toe wegvoer, het wijde water op. \u2018Wat moet ik doen?\u2019 riep ik. Hij was al tamelijk ver weg. Hij deed zijn handen open en zei: \u2018Wat ga je doen?\u2019 En voordat ik het wist sprong ik. Die dag maakte ik een tekening waaronder ik schreef: \u2018Ik ben bij U aan boord gegaan\u2019.<\/p>\n