Dat waren krachtige verlichtende dromen.
\nHet was alsof ik op het nippertje was gered. Uit de donkere afgrond opgetild in het licht. Die opwinding, die dankbaarheid en ook dat gevoel van gezien te zijn en meer nog: uitverkoren te zijn. De inwijding waarnaar ik zo had verlangd, had plaatsgevonden. Niet in een Tibetaans dal bij volle maan te midden van andere in het wit geklede novieten, maar op mijn eigen toneel, in mijn stad, Amsterdam, in mijn beeldentaal. Het was werkelijkheid, ook al was het in een droom gebeurd, want ik beleefde het nu. Ik besefte dat ik was opgenomen in een liefdevol weefsel en dat ik in dat weefsel, vanuit dat weefsel een eigen taak had. Ik voelde mij uitverkoren. En vooral was ik dankbaar, heel dankbaar. Ik vond het zo lief van juffrouw Hofmans dat zij aan mij had gedacht.<\/p>\n
Nu, meer dan 45 jaar later is de dankbaarheid niet gesleten. En ik voel mij nog steeds een uitverkorene.
\nAlleen: ik voel mij niet meer uitverkoren doordat mij iets wonderbaarlijks is ten deel gevallen, doordat een grote vader\/moeder zich over mij heen heeft gebogen en mij heeft opgeheven, maar door het huiveringwekkende besef dat hier waar ik ga mijn weg is en dat dit een onvermijdelijke weg is. In deze unieke zin ben ik net zoals iedereen onvergelijkbaar deel van het leven. Met al mijn kwaliteiten en al mijn stommiteiten, gerealiseerd en ongerealiseerd, ben ik dit en niets anders. En dit dit-en-niets-anders is opgenomen in de Hulp. En vindt, indien het zich toevertrouwt, daarin verlossing. Moment na moment. Zo de tijd vervullend.
\nIk geloof niet meer in God, ik hoop niet meer op volledige verlossing. Er is niets anders dan dit wat er is en het is aan mij om hier volledig te zijn. Volledig zijn hier noem ik liefde. Daarbuiten is er geen opdracht.
\nIk begrijp er niets meer van. Het is werkelijk een wonder.<\/p>\n
Ik kijk met een zekere vertedering terug naar die jonge man (ik was 25 jaar). Mijn dochter Merel was net geboren. Ik was heel gelukkig met haar, ik was gelukkig met mijn vrouw, ik wist hoe het zat, hoe het leven geleefd moest worden, ik wist dat er een Bedoeling was en in het geheim wist ik ook wat de Bedoeling was. De bron was een tijdlang verstopt geweest, maar nu schreef ik weer \u2013 artikelen, verhalen, gedichten.
\nEr was zich ook iets anders aan het ontwikkelen: ik wilde mensen helpen, niet door te schrijven, maar in het directe contact. Ik bleek zicht te hebben op mensen, op hoe zij ten diepste waren, hoe zij waren wanneer zij zich uit liefde bewogen, en hoe zij dit oorspronkelijke zijn weerstonden en zelfs saboteerden.<\/p>\n
In de taal van de droom: ik maakte voor het eerst contact met mijn tweelingbroer\u00a0\u2013 ik kende hem niet, maar ik herkende hem meteen.<\/p>\n
(wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dat waren krachtige verlichtende dromen. Het was alsof ik op het nippertje was gered. Uit de donkere afgrond opgetild in het licht. Die opwinding, die dankbaarheid en ook dat gevoel van gezien te zijn en meer nog: uitverkoren te zijn.…<\/span><\/p>\n