Voorbij is voorbij, zegt men. Maar het duurde lang voordat het echt voorbij was. Pas na een paar jaar dacht ik niet meer iedere dag aan hem. En ook daarna was het niet voorbij. Ik begreep niet hoe het had kunnen gebeuren. Ik was allang niet meer met hem bezig, met zijn aandeel, met de streken die hij mij naar mijn mening had geleverd.
\nIk had de verbinding verbroken, dat was juist, maar ik was er veel te laat mee geweest. Het was een noodmaatregel en ik bleef mij afvragen hoe ik het zo ver had kunnen laten komen. Waarom had ik de dingen niet eerder bij de naam genoemd, vanwaar die dofheid? Waarom had ik mij laten inspinnen in zijn geheimen? Ik had in de loopgraven van een schijnbare gemoedelijkheid geleefd, in het halfduister, wachtend, maar waarop? Wie of wat had ik willen sparen?<\/p>\n
Het wonderlijke was dat ik hem niet miste, geen moment. Dat was bij de scheiding van mijn eerste vrouw wel anders geweest. Ik miste hem niet, ik hoopte niet op een terugweg, een hereniging, ik kende hem ook geen schuld toe, daar ging het allang niet meer over. Het ging mij er eigenlijk alleen maar om dat ik het niet begreep. Hoe ik ook terugblikte, hoe vaak ik de band van het verleden ook afspeelde, ik begreep het niet. Dat kwelde mij nog het meest.<\/p>\n
Begrip, ik zei het al eerder, brengt geen bevrijding. En het lijden is niet dat je het niet begrijpt, voeg ik er nu aan toe. Het lijden is dat je het wilt begrijpen, dat je het moet begrijpen. Het lijden is dat je meent dat er een gedachte is waarmee je het gebeurde kunt omvatten, zodat het kan worden ingepast in een systeem en voorgoed kan worden opgeborgen. Dat is letterlijk waanzin, de netheidswaan van de denkende mens.
\nHet leven is in geen systeem onder te brengen. Niet door psychologiserend terug te kijken, niet door als een rechter boven het bestaan te zetelen en de schuldvraag centraal te stellen en al evenmin door een Bedoeling toe te kennen, alsof een goddelijke hand het heilsscenario al vanaf het eerste begin heeft uitgeschreven.<\/p>\n
Ik luister terwijl ik dit aan het schrijven ben veel naar de jazzpianist Thelonious Monk. Ik vind het prachtige muziek, spannend ook. Ik zit op het puntje van mijn stoel diep gelukkig te zijn. Monk improviseert onophoudelijk, terwijl hij tegelijkertijd een ijzersterk gevoel voor compositie heeft. Hij is bruisend creatief \u00e9n hoekig vormvast. Zowel boven de muziek als \u00edn de muziek. Een beetje zoals God dus.
\nDaarbij heeft hij het vermogen om zinvol uit te glijden \u2013 zo noem ik dat. Het lijkt alsof hij achterover valt, even terug in de tijd, hij struikelt, waar gaat dat naar toe? En dan blijkt het struikelen deel van de melodie. Ik heb nog nooit iemand zo swingend zien struikelen. Bravo, roep ik, en ik klap in mijn handen.
\nZo is het leven. De vergissing van het vorige moment wordt even meegedragen, een tijd, en nog een tijd. Ik wend mij om naar toen, afgewend van nu, ik doe een zwart papiertje om de herinnering, en dan in het volgende moment pak ik het weer uit, en blijkt het gebeurde de noodzakelijke bijdrage te zijn aan deze compositie waarvan ik scheppend deelgenoot ben.<\/p>\n
(wordt vervolgd<\/em>)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Voorbij is voorbij, zegt men. Maar het duurde lang voordat het echt voorbij was. Pas na een paar jaar dacht ik niet meer iedere dag aan hem. En ook daarna was het niet voorbij. Ik begreep niet hoe het had…<\/span><\/p>\n