Vriendelijkheid

Ik vind het, misschien nu wel meer dan ooit, de kunst om gewoon te voelen, te kijken, benieuwd te blijven en mee te doen.
De Alzheimer is gaandeweg op de achtergrond gekomen. Ik kan ook zeggen dat ik die heb opgenomen als onderdeel van wie ik ben. Het nare gevoel, dat er nog wel degelijk is, slaat me niet uit het lood, het heeft duidelijk minder invloed op hoe ik me voel en gedraag. Het hoort erbij. Net zoals iemand die een zere heup heeft, of iemand met een slecht gehoor, gewoon vriendelijk kan zijn, sterker nog, meer oog kan hebben voor de narigheid van een ander dan een ‘gewoon’ goed gezond iemand.
Want eigenlijk heeft Alzheimer me er attent op gemaakt hoeveel van die ‘gewone narigheid’ er bestaat, en hoeveel mensen die narigheid hebben aangenomen en zich er niet door laten bepalen.
Het leuke hiervan is dat ik benieuwd ben geworden naar hoe al die mensen dat precies doen, en er ook bewondering voor heb, want het vraagt veel om een goed humeur hebben met een handicap.
In plaats van ‘wat zielig’ denk ik nu eerder ’wat een moed!’.

*

Nog een stukje,
tevens een tip voor anderen met hetzelfde of een overeenkomstig probleem.

Zet alles op alles om aanwezig te zijn en te blijven.
Zo kom je er gauw achter hóe de gewoonte die je hebt om het niet te doen er precies uitziet. Bijvoorbeeld door een oordeel te hebben, zuchten te slaken die een ander moet opvangen en daaruit dan begrijpen wat hij of zij moet doen, vragen te stellen waar je zelf met enige moeite het antwoord op kunt vinden, er de pest over in te hebben zodat de ander zich schuldig voelt, enzovoort. Dit rijtje kun je zelf heel goed aanvullen.

Maar het gaat vooral om vriendelijkheid. Vriendelijkheid hoef je niet te maken, die openbaart zich vanzelf als belangstelling en medeleven.
Dat is de ziel van het dagelijkse bestaan!

Heus,  je wordt er vrolijk van. Waar zelfbeklag een spatie en een gat was, komt voldoening.

Dit alles kan plaatsvinden als je je met alle aandacht naar boven toe opent, volledig toelaat wat er binnenkomt en daar dan ook volledig uiting aan geeft.

Geplaatst in Hannekes Dagboek

Een glamour

Hoewel ik de aanvechting regelmatig voel, is er toch geen werkelijke reden om bij de pakken neer te zitten, en dat ben ik ook niet van plan.
Van hieruit gezien is bij de pakken neerzitten een handeling met een bedoelde uitstraling, die eigenlijk betekent: ‘Nu moet jij iets doen dat ik niet kan’.
Een beetje zuchten hoort daarbij, ‘laat  maar’ hoort daarbij, iets vragen aan je geliefde terwijl het je eigenlijk alleen om aandacht te doen is hoort daarbij.

Jeetje mina, wat bestaan er veel van die trucjes.
Gelukkig is er nu een blog waarop ik graag iets schrijf en waardoor ik dit kan vertellen.

Het is een grote uitdaging om aan deze glamour niet toe te geven, zelfs geen zuchtje!
Het is werkelijk inspirerend en zo ervaar ik het ook.
Soms slipt het er natuurlijk toch doorheen, maar het lukt aardig.

Ik bid iedere dag om aanwezig te mogen zijn en me te laten leiden,
en ik ervaar concreet dat ik word opgenomen en omhuld door iets dat groter is dan ik ben.
Dat geeft rust, een goed humeur,
en aandacht voor de ander.

Geplaatst in Hannekes Dagboek

De kunst om…

Ik vind het, misschien nu wel meer dan ooit, de kunst om gewoon te voelen, te kijken, benieuwd te blijven en mee te doen.

De Alzheimer is gaandeweg op de achtergrond gekomen. Ik kan ook zeggen dat ik die heb opgenomen als onderdeel van wie ik ben. Het nare gevoel, dat er nog wel degelijk is, slaat me niet uit het lood. Het heeft steeds minder invloed op hoe ik me voel en gedraag. Het hoort erbij. Net zoals iemand die een zere heup heeft, of iemand met een slecht gehoor, gewoon vriendelijk kan zijn, sterker nog, meer oog kan hebben voor de narigheid van een ander dan een ‘gewoon’ goed gezond iemand.

Want eigenlijk heeft Alzheimer me er attent op gemaakt hoeveel van die ‘gewone narigheid’ er bestaat, en hoeveel mensen die narigheid hebben aangenomen en zich er niet door laten bepalen.

Het leuke hiervan is dat ik benieuwd ben geworden naar hoe al die mensen dat precies doen, en er bewondering voor heb, want het vraagt veel om een goed humeur hebben met een handicap.

In plaats van ‘wat zielig’ denk ik nu eerder ’wat een moed!’.

 

Geplaatst in Hannekes Dagboek

Wat de dienst uitmaakt

gezellige knul met geel haarWat staat mij nu te doen?
En mijn gezonde verstand antwoordt:
‘Het is eigenlijk heel eenvoudig, want het is er al’.

Ik kan, als ik dat echt wil, de oprijzende oordelen puur zien
voor wat ze zijn, zonder er waarde aan te hechten, en dat betekent dus ook er niet op gericht zijn ze te vernietigen. Want zolang ik dat wel probeer maken ze nog steeds de toon uit, en ben ik er dus ook nog steeds mee bezig.

In mijn ervaring is er gelukkig een omkering mogelijk waarin het oprijzen van ‘de mening’ natuurlijk is en deel uitmaakt van de persoonlijkheid, zonder dat die mening de dienst moet gaan uitmaken.

Zo gezien betekent dat dus gewoon dat je je egocentrisme gewaar wordt, en meer ook niet. En het is mogelijk om je daar niet door te laten leiden en het in plaats daarvan juist heel precies te leren kennen. Als dat lukt en de negatieve gedachten zo deel mogen uitmaken van de psyche, kan juist hier een hulpbron voor anderen uit ontstaan. Ons kent ons.

Dit is mogelijk voor zover de ander jou, en mij dus ook, ziet als betrouwbaar en in die zin als inspirerend.

Het willen kennen en ervaren van de negativiteit is hierbij een voorwaarde! Anders wordt het alleen maar een lege heiligheid.

Geplaatst in Hannekes Dagboek

Beteuterd

Ik ben beteuterd.beteuterd
Op mijn laatste bijdrage krijg ik nauwelijks sjoege,
terwijl dit onderwerp: seks en wat dies meer zij,
me een werkelijk interessant en spannend onderwerp leek.

Maar nee, er komt nauwelijks een reactie.
Dus of het bestaat gewoon niet meer omdat je er te oud voor bent,
óf het is te persoonlijk,
óf je vindt dat het niemand iets aangaat.
Of nog iets anders?

Maar ja, dat is dan toch ook de moeite van het communiceren waard?
Nu blijft het maar zo’n beetje in de lucht hangen.
Ik heb in elk geval geen ander onderwerp in petto na mijn laatste ontboezeming.
Dus: reageer alsjeblieft, laten we het prettig spannend houden.

 

Geplaatst in Hannekes Dagboek

Een stukje over seks

En nou maar eens een stukje over seks,
want wat hoor je daar eigenlijk weinig over?vrouw met vele borsten
Tja, daar beneden wordt natuurlijk ook niet zoveel gedacht. Er wordt gevoeld, en het lijkt wel of men heeft afgesproken dat wat daar gevoeld wordt strikt privé is.
Nu ga ik dus die afspraak doorbreken!

Mijn man en ik houden van elkaar, geestelijk en lichamelijk, en we hebben een prettig, spannend en geestig seksleven. In ons geval doet de leeftijd er niet toe. Het is eerder zo dat juist in de diepe vertrouwdheid die we met elkaar hebben, er nog steeds nieuwe kleine en prettige ontdekkingen gedaan worden.
En het is zo goed om de dag weer te beginnen na een liefdevolle nacht.

Dus tja, betekent de algemene stilte dat ‘het niet gedaan wordt’? Of is het gewoon moeilijk om woorden te vinden? Want het speelt natuurlijk wel degelijk een rol, en niet zo’n kleintje.
Wat mij betreft is het zo dat, als ik een man graag mag, erotiek zeker meespeelt. Dat betekent dan niet dat ik ‘het met hem wil doen’, maar wel dat ik het prettig vind om met hem om te gaan, en óók dat humor dan een grote rol speelt. Iemand zien zitten betekent ook met iemand kunnen lachen.

Wat volgens mij ook heel gewoon is, is dat vrouwen na de overgang geen seks meer hebben. Ik hoor dat in elk geval regelmatig. Het lijkt dan wel alsof je zegt ‘hè hè, dat hoeft niet meer want er komt toch geen kind meer van’. Terwijl de libido zich daar volgens mij niks van aantrekt.
Merkwaardig toch?

Hans en ik hebben veel plezier, grapjes, kleine aanrakingen, en verlegenheid speelt daar zeker ook een rol in, voor mij in elk geval wel. Als ik graag wil en hij geeft geen sjoege, hoe kan ik dat dan overbrengen op een aantrekkelijke wijze terwijl ik me tevens onhandig voel? Dat is dus een werkelijke kunst, de kunst om te stuntelen en toch te laten weten wat je precies bedoelt.
Ik vind het wel een wonder hoor, en een zegen, dat ons dit gegeven is.

Geplaatst in Hannekes Dagboek

Een eeuwigheid van 5 minuten

Wezen met mond jkf kopieElke ochtend nadat ik ben opgestaan en we beneden een kopje koffie hebben gedronken, doe ik een half uur yoga in onze slaapkamer.
De eerste vier asana’s – houdingen – duren elk vijf minuten.
Hans heeft op ‘zijn telefoontje’ voor mij die viermaal vijf minuten zó ingesteld, dat er steeds na vijf minuten een belletje gaat. Dit telefoontje leg ik op het bed.
En het is niet te geloven, nog steeds niet en misschien wel nooit, wat een eeuwigheid die vijf minuten duren. Regelmatig denk ik zelfs dat er iets mis is met het telefoontje. Dan verman ik mij en blijf ‘rustig’ in de bewuste positie staan. Vervolgens, als het belletje gaat, ga ik over naar de volgende asana, en ook die vijf minuten duren weer ellenlang.
Soms kijk ik stiekem op mijn klokje, dat ik zó in de boekenkast heb neergezet dat ik het goed kan zien. Dat vertrouw ik dan dus eigenlijk meer dan het belletje. Na twintig minuten heb ik vier asana’s gedaan, en de laatste tien minuten doe ik twaalf maal de zonnegroet,
(hoihoi, bewegen!), dán de houding waarbij je op je rug ligt en je benen recht de lucht in houd, vervolgens die waarbij je met je tenen achter je lichaam de grond moet raken, en ik eindig met ’de brug’.

Dan is het halve uur om en zegt de stem: ‘activity completed’.

Dit is een zeer bevredigende reeks. En het is een grote kunst is om erin te blijven en niet aan alles en nog wat te gaan denken. Die kunst vind ik eigenlijk moeilijker dan de asana’s zelf.
Saai wordt het dus nooit en het spant er elke keer om!

 

PS Als je op mijn tekeningetje klikt, zie je het op ware grootte.

Geplaatst in Hannekes Dagboek

En warempel

Zitten en wachten tot er iets opkomt werkt niet.
Maar de beroering die ik ervaar zoekt wel naar een vorm.
Ik ben dus benieuwd wat er gebeurt als ik me uitdruk
vanuit dit.

En warempel dan komt dit tevoorschijn.

magische dame met blauwe oorringen def

 

 

Geplaatst in Hannekes Dagboek

Coming of age

Zwaaiende vrouw JKF

Ik heb het al eerder gezegd, maar ik vind het te eenzijdig om alleen over Alzheimer te schrijven. Het is niet de hoofdmoot.
Zoals ik het nu zie heeft deze ziekte een plaats gevonden in mijn hersenen en in mijn lichaam, waardoor ik gewoon aanwezig kan zijn.
Ik zal niet overdrijven, maar het is wel zo dat ik me nu meer tussen de mensen ervaar, en die speciale kijk die zo vanzelfsprekend was, zoiets als: ‘Ik zie die persoon beter dan hij of zij zichzelf, en ik zie ook wat die persoon eigenlijk niet goed doet’ is nu wel aan het oplossen
Benieuwdheid is de plaats daarvan aan het innemen.
Dat is prettig hoor, en ook rustig.
Ik krijg een soort tikje van binnen, een samentrekking in mijn maag, als het opkomt, en dan kan ik er snel bij zijn en zo’n gedachte niet vervolgen.
Ik verbaas me nu over die neiging – die zal wel al heel oud zijn en heel lang doodgewoon geweest.
Oh oh oh, wat stond het verstand op de voorgrond. En wat begon in de puberteit het aantrekkelijk zijn belangrijk te worden. Ja, dat heeft heel lang geduurd.

Ware liefde die alles omvat, dus zonder een ‘maar’ waardoor je afstand kan blijven houden, is werkelijk inspirerend, merk ik. Belangstelling is iets heel anders dan willen weten wat de ander aan het doen is, belangstelling blijkt steeds meer inspirerend te zijn.
En langzaam maar zeker lost het vergelijken op.
‘Coming of age’ noem ik dat.
Een geschenk!

 

Geplaatst in Hannekes Dagboek

Stand van zaken

Tja, ik kan nou wel doen alsof het allemaal nogal meevalt, en dat doe ik ook echt regelmatig – ook omdat het er zo nu en dan werkelijk op lijkt alsof er niks aan de hand is – maar: het valt echt níet mee.
Ik ben me ervan bewust dat ik een ziekte heb die niet overgaat en ook niet minder zal worden, maar die het langzamerhand zozeer van mij overneemt dat mijn heldere gedachten steeds meer overwoekerd raken, en misschien zelfs uitgeschakeld zullen worden, en dat het nare gevoel in mijn lichaam en mijn hoofd het allengs zal winnen.

Ik vind het een probleem dat er in mijn omgeving mensen zijn die mij goed kennen en mij ook dierbaar zijn, en die met me omgaan alsof het wel meevalt en van mij verwachten dat ik daarmee instem. Bijvoorbeeld door niet aan mij te vragen hoe het nou echt met mij gaat. Dat is een moeilijk parket hoor, want ik wil niet klagend door het leven gaan, maar toch wil ik wel graag precies onder woorden kunnen brengen hoe het is. Want dat helpt juist wel.

Kijk, de gedachte dat het minder wordt heb ik nu wel overboord gezet. Het wordt niet minder.
En ik doe ook niet meer alsof.
Ik ben gezegend met een schat van een man die mij, ook vandaag weer, meeneemt op lange lieflijke wandelingen hier in de omgeving, en die heel prettig en intiem met mij omgaat zonder me te sparen als ik zit te zeiken. Want ik vergaloppeer mij regelmatig door dat wel te doen.
Toen ik nog zo heel goed bij mijn hoofd was, deed ik dat vooral door kritiek te hebben op Jan en alleman. Maar ja, toen had ik ook een functie waarbij ik tevens Jan en alleman hielp om helder aanwezig te blijven en hun eigen egoïsme onder ogen te zien. In kleine kring heb ik die functie gelukkig nog steeds en daar ben ik heel dankbaar voor, maar het zal zich zeker niet uitbreiden. En het voordeel van mijn ziekte is dat ik het nu merk als ik zeik. Ik sta nergens meer boven, ik weet het ook niet beter, dus daar kan ik me niet aan vastklampen. De nare trekjes manifesteren zich nu zonder enige vermomming.
Ook dit heeft een voordeel: ik merk het en begin anders te kijken.

We hebben twee kleinzonen van een jaar of zestien die hier een flink aantal dagen logeerden.
Het was een groot plezier om met hen samen te zijn. Ik maakte me namelijk helemaal niet meer druk over hun neiging om ’s nachts te gamen en dan overdag laat en behoorlijk hangerig op te staan, in plaats daarvan werd ik werkelijk benieuwd naar wat zij deden en daardoor kregen we een intiem en geestig contact waar ik heel blij van werd.
Ik ervoer dat als een eer.

Ik heb nu vooral last van mijn naaste omgeving. Ik vind het namelijk wel prettig als iemand precies van me wil weten hoe het is, en juist dat probeert menigeen te vermijden.
Dat hoeft echt niet meer! Eigenlijk krijg ik er dan juist een probleem bij doordat ik niet gewoon mezelf kan zijn.
Zelf zou ik ook niet zo goed weten hoe ik met mij zou omgaan, maar ik zou me er wel voor inzetten.
En dat doe ik nu door dit zo precies mogelijk over te brengen!

Ik begrijp ook dat het moeilijk is voor mensen omdat ik zelf gewoonlijk niet op het idee kom om de richting van het gesprek te bepalen. Ik krijg het benauwd en ik verdwijn. Dat komt door mijn ziekte. Vroeger verdween ik niet.

Er is nog iets heel plezierigs: we hebben een piano gekocht en daar speel ik nu dagelijks op. Toen ik een jaar of 15 was, had ik pianoles – en die stukken, die ik toen oefende, probeer ik nu echt goed te spelen. Scarlatti en Bach. Met al mijn aandacht en al mijn plezier.

Geplaatst in Hannekes Dagboek
Volg Hannekes Dagboek

Voeg je bij 143 andere abonnees