Alle vissen in de zee

Sweet inspiration?
Ja, inspiratie is zoet. Wanneer ik geïnspireerd ben, proef ik het, ik voel het in mijn hele lichaam, ik ben helder en ik ben tegelijk opgenomen in een zoete omarming. De wolken die er misschien daarvoor waren, de twijfels en de mogelijk belemmerende zelfbeschouwing, wijken, en meer dan dat: ze blijken de stof te zijn waarin de inspiratie zich giet en uitdrukt. En ik, zoals ik ben, blijk onlosmakelijk deel te zijn van een universum waarin deur na deur zich opent.
Halleluja, ik zeg het zonder spot, halleluja voor deze majestueuze instroom, waarin woorden geen ondertiteling meer zijn, maar samenvallen met werkelijkheid en zelfs nieuwe werkelijkheid zijn.

Zo gaat het. Vanaf heel jong is inspiratie voor mij bepalend geweest. Linksom of rechtsom, ik liet mij erdoor leiden of ik ging ermee in gevecht, er soms dwars tegenin, maar altijd was daar dat stelsel van vonkend licht dat uitmondde in mijn brein en daar vertaald wenste te worden in woord en daad. Vooral in gesproken en geschreven woord. Altijd waren er ideeën, waarmee ik speelde, die ik probeerde te verwoorden, altijd waren er verhalen die uitmondden in weer nieuwe verhalen, altijd was er de weidsheid waarbinnen de woorden en begrippen oplichtten.
Ga er maar aan staan! Nou, dat deed ik, graag en met tegenzin. Ja, ook met tegenzin, want ik wou ook weleens een eigen leven hebben, totdat het mij, ik was al niet meer zo jong, begon te dagen dat er voor mij buiten dit geen eigen leven is.

Ik word middenin de nacht wakker met woorden in mijn hoofd. Ik loop over de dijk bij de IJssel en het luikje gaat open. Ik maak notities, overal liggen briefjes. ’s Nachts schrijf ik desnoods op wc-papier. En dan moet ik overdag de rust en de tijd vinden om zo’n inval uit te werken.
Als ik er snel bij ben, blijkt zo’n idee onderdeel te zijn van een groter patroon. Dan voegt het zich van alle kanten samen en als ik echt mazzel heb, word ik gedragen door de stroom. Zo heb ik een keer in drie weken tijds een boek geschreven – schrijven, slapen, schrijven, slapen, en tussendoor eten en drinken, alles op Gods golfslag.
Maar als ik niet de tijd en de ruimte heb en ik moet andere zaken afhandelen, komen er hiaten, het stokt. Ik noem dat: sluizen in de stroom. Het wordt moeilijker om de draad op te pikken, totdat ik er voor de zoveelste keer mee word geconfronteerd dat deze inspiratie een beperkte houdbaarheid heeft, niet altijd maar wel vaak. Er vindt meestal al na enige tijd een verschraling plaats.
Inspiratie is nu, en dan weer nu, steeds weer nu. Zo gaat dat in ieder geval bij mij. Dit ‘nu’ heeft enige reikwijdte, als kringen in het water. Na een paar dagen, soms een paar weken, is deze specifieke inspiratie uitgediend en is het wachten op de volgende opwelling of uitstorting (het is maar hoe je het bekijkt).

Het is misschien wel de grootste opgaaf in deze tijd met Hanneke, waarin ik haar verzorger en behoeder ben, dat ik zo voortdurend onderbroken word. Ik krijg een inval, voel de stroom aanzwellen, zie verbanden, inzichten die ik wil doorgeven en omzetten in woorden, het is duidelijk dat dit een serie artikelen wordt, misschien wel een boek. Ik zie in mijn agenda dat het de komende tijd mogelijk is om te schrijven, iedere dag komt er wel iemand om een paar uur voor Hanneke te zorgen, we zijn gezegend dat we omringd zijn door mensen die ons helpen en bijstaan, en dan slaat de corona toe bij een van de helpers of iemand heeft een ziek kind en ik heb opeens die uren niet meer, en ook de volgende dag niet, en de dag erna.[1]
Ik ben als een kind van acht, dat met zijn grootouders naar de Efteling zal gaan en bij het opstaan te horen krijgt dat opa niet lekker is en dat het dus niet doorgaat. Zoiets.
Een plotselinge stop. Onverdraaglijk. Absoluut onverdraaglijk.
En dan? Wat doe je dan? Ik zal het je zeggen: je verdraagt het. Niet knarsetandend, want dat is geen verdragen, dat is dulden, je onderwerpen aan een boosaardige macht. Nee, het gaat echt om verdragen. Dat is wat we doen en het is ook wat we leren.
Er is geen schuld, geen vijand, geen hulp ook. Dit is het. Niet een voortzetting van iets anders. Nu. Je haalt adem. Er zijn geen plannen. Dit is het.

Ik vermoed dat iedereen die zorgt voor een ander of bij wie het bestaan op een heftige wijze wordt onderbroken met dit soort frustratie te maken krijgt. Wanneer je beseft dat dit wat plaatsvindt niet een noodlottig toeval is, maar dat je elkaar als het ware bent toegewezen, zoals je handen je zijn toegewezen, en je talenten en gebreken, ga je tegelijkertijd beseffen dat jij hierin niet het middelpunt bent. Er is iets gaande waarvan jij deel uitmaakt, maar dat niet om jou draait.

Laat ik het zeggen zoals het voor mij is: Er is een ander middelpunt waar ik mij toe verhoud. Dat is niet mijn vrouw, zij is net zo min als ik middelpunt van dit gebeuren. Middelpunt is nu, deze gegeven situatie, de totaliteit waarvan wij deel uitmaken. En in de erkenning van deze werkelijkheid laat ik de voorstellingen varen van de vervulling die mij voor ogen stond, de zelfvervulling zoals ik die wenste en zoals die ook in mijn weten voor mij uitgestippeld lag. De gloed van toekomstige vervulling dooft uit en ik laat die uitdoven. Ik laat een beter straks voor wat het is. Het is zo.

Ik zeg het nu kort, maar hier komt het voortdurend op neer. Dit is wat er gebeurt, wat mij in het moment geboden wordt. Ik neem het aan, deze inspiratie. Ja, het is ook inspiratie, een dragende stille inspiratie, die van mij geen product verlangt, maar waarbij ik in rust aanwezig ben. Dit is de weg die ik ga, een weg van vrede. Een vrede die pijn en verdriet en hartstocht niet uitsluit, maar het beleeft zoals het komt en altijd weer omarmt.
Ik zei vroeger tegen Hanneke: ‘Ik wil je kennen, alle vissen in je zee.’ En ik zeg het nu tegen het leven, alsof ik net ben begonnen, verwonderd, benieuwd, en in angst en beven.

*

Er is hierover meer te zeggen. Ik hoop dat ik de tijd en de mogelijkheid heb er nog verder op in te gaan. Zo niet, zie boven.

(Wordt vervolgd)

 

[1] Het is je misschien opgevallen dat ik zo nu en dan een blog dat ik besluit met <wordt vervolgd> toch niet voortzet. Een recent voorbeeld is De zoete drank en de groene sliertjes van 29 mei, waarvan ik vermoedde dat het een drie- of vierdelige serie zou worden, materiaal genoeg, maar helaas en zo zij het.

 

Geplaatst in Hans' weblog
14 reacties op “Alle vissen in de zee
  1. Bas Aalders schreef:

    Achteraf, na het overlijden van mijn vrouw kreeg ik het inzicht “dit is dus leven in het moment”. Ik was niet bezig met morgen laat staan overmorgen. Vandaag was eigenlijk een soort repeterende breuk. Hetzelfde en toch elke keer anders. In mijn dagboek staan de gelijkenissen en de verschillen. Dierbaar zijn me de schaarse heldere opmerkingen van haar in de laatste periode toen ze nauwelijks meer kon spreken. Wat overeind blijft is liefde. Dat zit in alles, dat is je drive en je pijn. Misschien is deze liefde weer zo puur als de eerste verliefdheid. Zonder verklaring, zonder duiding. Die volgt pas later als de liefde groeit als je de eigenschappen van je (toekomstig) partner waar je zo van houd opmerkt en in je hart sluit. In het begin ken je die nog niet, maar weet je dat je bij haar wilt zijn. In de periode van ziekte waarin communicatie (bijna) niet meer mogelijk is (voor mij was), waar alleen nog zorg lijkt over te blijven is er de pure betrokkenheid, verbondenheid, de behoefte er te zijn.

    Dit is liefde.

    en dit doet je “Sweet inspirations” voor mij. Dank je

    • Hans Korteweg schreef:

      Hartelijk dank, Bas, voor deze precieze verwoording. Een ander punt, hetzelfde zicht. Zonder verklaring, zonder duiding. Dit is het. En dit blijkt bedding voor liefde te zijn. Hans

  2. Annemarie schreef:

    Dag Hans, wat sluit dit weer helemaal aan bij mijn werkelijkheid. Wat is dat toch een wonder.
    Mijn man en ik zouden samen met onze dochter en haar gezin een prachtige reis maken door Oost Canada om daar familie te ontmoeten en van de natuur te genieten.
    Nog geen 6 weken voor vertrek ontdekt mijn dochter een knobbeltje in haar borst: een agressieve vorm van borstkanker en de behandeling is direct gestart.
    Wat de reis van ons leven had moeten worden is veranderd in een periode van verdriet en zorg.
    Een grote teleurstelling voor ons allemaal natuurlijk en toch… het is heel bijzonder om te ervaren dat we in korte tijd in een nieuwe werkelijkheid leven. De plannen zijn veranderd in de zorg voor haar en ipv de camper in Canada vertoeven we nu in huizen van haar vriendinnen die op vakantie zijn zodat we dichtbij haar zijn.
    Geen wrok, geen waarom vragen, de aandacht is verplaatst. Zo werkt het dus.
    Dank voor je helderheid, zo fijn dat ik herkenning voel, ik ervaar dat als liefde en dat geeft mij veel steun.

    • Hans Korteweg schreef:

      Wat zeg je dat goed, Annemarie! Geen wrok, geen waarom vragen. En dan ben je er helemaal in het geven van jezelf ondanks jezelf. Hartelijke groet, Hans

  3. Marina de Wit schreef:

    Hans, wat mooi en wat helpend nu in dit moment in mijn leven. In de erkenning van de werkelijkheid laat ik de voorstellingen varen van de vervulling zoals ik die wenste en dat zonder knarsetanden. Dat is een hele kunst. Prachtig gezegd !

  4. Peter de Leeuw schreef:

    Beste Hans,

    Wat hebben wij toch veel raakvlakken. Wat voel ik met je mee. Vaak ontmoet ik mensen die mij vertellen goed te weten wat het is om iemand als gevolg van dementie langzaam te verliezen. Vrijwel altijd betrof dat een ouder of grootouder. Vroeger zei ik dan, dat ik die ervaring ook had met moeder en schoonmoeder, maar dat je geliefde in de mist te zien verdwijnen iets heel anders is. Ik schrijf. Ik heb een gedenkboekje voor mijn vrouw geschreven dat bij haar uitvaart aan de aanwezigen zal worden gegeven. Het zijn korte schrijfseltjes van een beta. Ik ben geen filosoof. Ik ben wel een huilebalk geworden. Huil ik op een dag minder dan 4 x dan is er sprake van een vrolijke dag. Het boekje voor mijn vrouw is in concept klaar ook al 2x gecorrigeerd. Ik schrijf nog steeds, nu meer om mijn verdriet in letters om te zetten. Een poëet of filosoof zal ik nooit worden. Het is rouwverwerking. Een rouw die maar niet minder wordt. O, ja nog een ongevraagd advies: Maarten Biesheuvel had altijd een kleine dictafoon bij zich of in zijn nabijheid. Kreeg hij een ingeving, dan sprak hij die in werkte die gedachtekronkel later in een verhaaltje nader uit.
    Sterkte, je collega Peter

  5. Alied Zweep schreef:

    Zo bijzonder lieve Hans dat jij hoe dan ook altijd maar weer de woorden kan vinden, voor hetgeen er in jou leeft en daarin voor ons ook altijd maar weer een lichtend en troostend voorbeeld in bent.

  6. Jeannette schreef:

    Het is wederom een inspirerend schrijven, Hans. Prachtig en helder. Met dank en liefs.

  7. Janneke Blijdorp schreef:

    Ontroerd Hans! Ademen temidden van het al; geen noodlot, maar het volle leven. Dank en lieve groet

  8. Lien Poorterman schreef:

    Dankjewel Hans!

  9. Siranouch Kalousdian schreef:

    Zo treffend verwoord. Herkenning vind ik in je ervaringen en inspiratie. Ontroerd. Dank je wel.

  10. Pieternel schreef:

    Zuivere samensmelting, inclusie; je leeft het voor en verwoordt het dan ook nog eens, woooowww…. !
    Thanks !

  11. Svenja schreef:

    ❤️

    Verstild, door uw inzicht, door uw woordkeuze….

    Dank voor het delen

  12. Yvon Louise schreef:

    En toch ook nu weer, komen de woorden. En zulke mooie woorden…
    Elke keer nodig je ook mij uit tot het Nu, tot aanvaarding, tot besef van de werkelijkheid.

    Dank, ook weer voor deze woorden….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*