De meester van de zesde klas heette meneer Koekoek en was een nare man. Hij leek op een oude pad en rook naar sigaren, maar dat was niet het ergste. Het ergste was dat hij deed alsof hij leuk was,…
De meester van de zesde klas heette meneer Koekoek en was een nare man. Hij leek op een oude pad en rook naar sigaren, maar dat was niet het ergste. Het ergste was dat hij deed alsof hij leuk was,…
Ik lees nog eens over wat ik gisteren schreef. Wat een ratjetoe! Waar gaat het nou eigenlijk over? Gisteren, ondergedompeld in winterse uitzichtloosheid en rouw, zou ik gezegd hebben: het gaat over de tijdelijkheid van het bestaan, dat niets permanent…
Vandaag 12 januari 2014 zou mijn vader 100 jaar zijn geworden. Hij is 68 jaar geworden en in 1982 overleden. Ik meen dat ik hem pas na zijn dood goed heb leren kennen. Ik bedoel daarmee dat ik hem enigszins…
Heel het huis fluistert spijt, zei ik tegen mijn vrouw over het verpleeghuis waar wij een oude dame hadden bezocht (zie de vorige aflevering Heel het huis). Ik beloofde daar nog op terug te komen. Ik dacht: dat doe ik…
Een paar dagen geleden was ik op bezoek bij een oude vrouw, een familielid, van wie ik veel houd. Ik ken haar al mijn hele leven. Zij is nu 90, 20 jaar ouder dan ik. Zij was altijd heel fit,…
Toen wij in Israël waren in een taalschool, nu alweer bijna 20 jaar geleden, zongen we daar een lied van Rabbi Nachman, de grote chassidische leraar. De wereld is een smalle brug en het belangrijkste is niet bang te zijn.…
Ik ben aan dit weblog begonnen omdat ik graag wil schrijven over wat mij het liefst is en wat de liefde in de weg zit. Wat mij het liefst is, zal blijken. Maar ik weet met tamelijk grote zekerheid dat…
Mijn vrouw heeft Alzheimer. Zij schrijft daar regelmatig over in korte stukjes, ook op het Juwelenschip. Dat zijn interessante verhalen – onomwonden, geestig, rauw, eerlijk, lief. Het decorumverlies doet haar goed. Zij was altijd al kort door de bocht, maar…
DEZE DIERSOORT Een brief voor Hugo en vervolgens voor iedereen die het wil weten Mijn oudste vriend, Hugo, kijkt vanuit zijn ooghoeken naar mij met een mengeling van ongeloof, verbazing, medelijden en toegeeflijkheid. Het gebeurt even, heel even, maar ik…
Nog een toegift. In de schaduw van het kwaad, als wij ons er niet van afwenden en er ook geen alliantie mee aangaan, bloeit mededogen op. Wij mensen doen elkaar en de andere levende wezens verschrikkelijke dingen aan. Wij zijn…